THAN OF ALL TRADES
Director. Editor. Illustrator. Creator. Comedian. Important.
- Home
- Videos
- More Videos
- Illustrations/comics
- Graphic design
- Photostream
- Mind the Duck
- Devilogical
- ...More on the web
- Contact me
-
Home
- showreel 2011
-
Videos
-
Uploads
-
Photos
-
Photos
-
Photos
-
Posts
- Mar 28, 11
Με μεγάλη επιτυχία θα ολοκληρωθεί σύντομα η πρώτη απονομή βραβείων κινηματογράφου της ελληνικής ακαδημίας Μπλόγκ, ενας θεσμός που δεν απέχει και πολύ απο τα ξενόφερτα δυτικά πρότυπα. Μα υπάρχει και ένας άλλος κινηματογράφος. Ένας κινηματογράφος που ξέρει οτι η τέχνη δεν τσουβαλιάζεται σε περιστασιακές διασκεδάσεις. Ενας αθέατος κόσμος οπου τα διαμάντια είναι πάντα ενα με δυο, και τα ξέρουν λίγοι.
Μερικά κομμάτια αυτου του κινηματογραφου θα παρουσιάσω στη δική μου λίστα, με τα πραγματικά καλύτερα φιλμ του 2010. Και όπως όλα τα καλά πράγματα, είναι εκτός συναγωνισμού.
10. Οι Συνταγές του… Dr. Layman (Layman’s terms)
“OK, let me put it this way…”
Ένας γιατρός αντιμετωπίζει πρόβλημα να επικοινωνήσει με τους χαζούς ασθενεις του, ώσπου μια μέρα αρχίζει να τους τα εξηγεί με πιο απλούς τρόπους. Μια γλυκειά ταινία που μας έρχεται απο την άλλη πλευρά του ατλαντικου.
9. Ένοικος Τζένη, της Αγγελικής Λιβαδύτη
“Είμαι η Τζένη. Μένω στον πρώτο.”
Στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, η Λιβαδύτη ξεδιπλώνει τα ταμπού της συγχρονης γυναίκας, μέσα απο τα μάτια της Τζένης, μιας νεαρής φοιτήτριας που βρίσκεται μπλεγμένη στα γρανάζια της κοινωνικής αφομοίωσης. Και εμεις, παρακολουθούμε μαγεμένοι…
8. Meh, του Γρηγόρη Παπαράκη
“Άσε το μυαλό σου να ξεφουσκώσει!”
Μια παρέα, μια πόλη, ενας θάνατος, αποκάλυψη. Πειραματικός κινηματογράφος στα ορια. Το απόλυτο “κάλτ” τριπάκι του “καλοκαιριού”.
7. Τα Πρωκτικά χρόνια, Του Ιωάννη Αργαδυνού.
“Αργάδευσε, και ‘σύ ακόμα τρέχεις…”
Ενα κακόμοιρο οδοιπορικό μέσα στα μεταπολέμικά χρόνια του ‘96. Μια ταινία πίνακας, που αντιλαλεί τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς, κάτω απο το ακίνητο μάτι του Ιωάννη Αργαδυνού.
6. Waiting to be discovered: A film about Lefkes Selides, του Παναγιώτη Γκιώνη.
“Μουσική για εμάς είναι κάτι καινούριο. Κάτι άγνωστο.”
Ενα ντοκυμαντερ για τη μουσικη στο περιθωριο. Ενας ροκ ρολερ-κόστερ που μας ταξίδευει μαζί με τις Λευκές Σελίδες, απο τα πρώτα τους βήματα στις παραλίες τις χαλκιδικής μέχρι την κορυφή, στο Αν club της Αθήνας. Αληθινές απόψεις για τη ελληνική μουσική σκηνη απο φίλους της μπαντας.
5. Μπάχαλα στο μέλλον, του Αλέκου Σκουρογιάννη
“Γιατι η κοινωνία δεν φτιάχνεται απο κανόνες, φτιάχνεται απο ανθρώπους, ντάξει?”
Στην φανταζί αλληγορική ιστορία του Αλέκου Σκουρογιάννη ακολουθουμε τις περιπέτειες του Αντώνη, ενός αναρχίκου που μετά απο ένα ατύχημα, ξυπνάει στην Αθήνα του μέλλοντος και καλείται να παλέψει σε εναν κόσμο που έχει πουλήσει τις συνειδήσεις του. Μια ταινία σταθμός στο ελληνικό σινεμά του φανταστικού.
4. Ραντεβού με τον καμαρότο, του Irving Khabolca
“Καμαρότο! Καμαρότο!”
Στην 67η ταινία του, ο μεγάλος δημιουργός μας διηγείται μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης, μέσα σε ένα πλοίο που πλέει στα όρια της ανθρώπινης υπόστασης. Μαθήματα ρομαντισμού και απλότητας απο την ευρωπαϊκή απάντηση στον Τιτανικό.
3. Στη Φλέβα, του Θάνου Θλιβερού.
“Μια μέρα θα πάρω ένα δίκανο και θα τα γαμήσω όλα, μ’ ακούς;”
Ο Θάνος Θλιβερός στήνει ένα μοντέρνο παραμύθι, με τραγικούς πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι στα περιθώρια της τρέλας. Έρωτας και ναρκωτικά σε μια ταινία υψωμένη γροθιά στο στομάχι, με φόντο την σύγχρονη Αθήνα.
2. Το Λυπηρό πουλί, του Θεοδόση Βάλσαμου.
“Αφήγηση, είναι η τέχνη πριν τον άνθρωπο”
Η αυτοβιογραφία του Θανάσιου Βλαστάρη, ενός συγγραφέα που έχουμε δείξει την αγάπη μας πολλές φορες, μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη απο τα επιδέξια χέρια του Θεοδόση Βάλσαμου, ενός σκηνοθέτη όχι ξένου στο σινεμά εποχής, μιας και περυσι μας είχε χαρίσει τον αλησμόνητο Κήπο της Αντιγόνης.
1. Mecie Cinema, του Pfitz Macanο
“…”
Πως θα μπορούσε να λέιπει ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον όρο σκηνοθεσία. Στα 97 του χρόνια ο Φίτζ Μακανό μας χαρίζει άλλη μια κατάθεση ψυχής, στο πιο αυτοβιογραφικό του έργο μέχρι στιγμης, που δεν διαφέρει σε τίποτα απο την υπόλοιπη φιλμογραφία του. Ενα “τολμώ” που δείχνει το ακλόνητο όραμα ένος μεγάλου δημιουργού.
.
- Dec 07, 10"Το video art και η κουλτούρα δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν", μας είχε πει κάποτε ο γνωστός κριτικός τέχνης, Νόε Κομνηνός.Έρχεται όμως να τον διαψεύσει περίτρανα ο βιντεοκαλιτέχνης Γαρφάγγελος, εικονοποιώντας μια απαγγελία του ποιητή Τζώνυ Μακάριου, πάνω σε ποιήμα του ιδίου.Το εν λόγω ποιήμα δεν είναι άλλο από το "Φασκιωμένη πατρίδα", ένα ποιήμα που ο ίδιος ο Τζώνυ Μακάριος είχε περιγράψει ως "δηλώση απώλειας". Ένα ποίμα, δειλό και βασανισμένο, σαν την μητέρα.
- Dec 01, 09
Αυτές τις γιορτές κάντε δώρο στους αγαπημένους σας την μόρφωση και τον πολιτισμό με δυο μοναδικά βιβλία. Το Σουπλάνι, του Θανάσιου Βλαστάρη, και η ποιητική συλλογή του ιδίου, Κάτι σαν ψυχή, κυκλοφορούν σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και πιο συγκεκριμένα στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Κομποδέτης, Λομβάρδου 53 στο κέντρο, όπου μπορούν να σταλθούν με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα.
Χαρίστε κουλτούρα με δυο σπάνια και μοναδικά βιβλία, αυθεντικά κομμάτια της ελληνικής παράδοσης. - Nov 28, 09
'Οσοι μεγαλώσαμε στα τέλη της δεκαετίας του 80 έχουμε πολλές αναμνήσεις από τις παιδικές σειρες που βλέπαμε μικροί. Καθημερινά όλο και περισσότερο υλικό καταλήγει στο διαδίκτυο φέρνοντας ρίγη συγκινησης και αναμνήσεις σε όσους τα αγάπησαν παλιά.
Μια απο τις δικές μου αγαπημένες αναμνήσεις ειναι οι "Περιπέτεις του Βλάξμαν". Θυμάμαι που σηκωνόμουν νωρίς κάθε πρωι σαββάτου και στηνόμουν μπροστά στην οθόνη για να δω σε τι περιπέτεις θα μλεχτεί και πάλι ο αγαπημένος μου ήρωας. Πρόσφατα διάβασα οτι το Χολιγουντ ετοιμάζει να κανει ριμέηκ στην αγαπημένη μου σειρα, δινοντας της μια πιο μοντέρνα και σκοτεινή εικόνα. Ελπίζω μόνο να κρατήσουν ανέγκιχτη την μαγεία της προτότυπης σειράς.
Παρακάτω μερίκα stills που κράτησα απο παλιές βιντεοκασέτες. Ίσως φέρουν και σε σας δάκρυα χαράς και νοσταλγίας στα μάτια σας, όπως έκαναν και σε μένα.
- Mar 02, 11Το 1923, ο Θανάσιος Βλαστάρης γυρνάει στην παλιά του ερωμένη, την ποίηση, για να υμνήσει τον τόπο που μεγάλωσε, ένα μικρό χωριό ανθρακορύχων, στην Άνω Βιωτία. Όμως η πρώην μαγευτική μεταφορική γυναίκα είναι πια γερασμένη και τα λόγια του Βλαστάρη βγαίνουν πικρά. Στους στίχους του καθρευτίζεται ο πόνος του μεταπολεμικού χωριάτη και η σκληρή ζωή στα ορυχεία, τα ίδια ορυχεία που στις στοές τους, ο πατέρας του, Θεόδωρος Βλαστάρης, έχασε την ζωή του όταν πέθανε από ασφυξία τσίκνας το Πάσχα του '19.
Ακολουθεί μια σπάνια ηχογράφιση του ίδιου του ποιητή
_____________________________________________________
Στα Χαμηλόστενα ζουνε άνθρωποι μικροί, που τρώνε βρώμες
Γιατί η μάνα τους ήτανε όμορφη γυναίκα.
Στα Χαμηλόστενα λιμάνι δεν θα βρείς, θα βρείς καημό
Για λίγα τάλαρα παιδιά να ξεψυχάνε.
Στα Χαμηλόστενα ο ήλιος δε χαράζει
Σα γριά, ναρκωμένη πουτάνα.
Στα Χαμηλόστενα η μάνα μου ακόμα πλένει στο σουπλάνι
Η γριά η Μπάμπω έχασε δυο γιούς.
Στο καφενείο κάποιοι κλαίνε, και γω παιδί,
περιμένω τον πατέρα μου στη στάχτη.
Μαγευτικές διακοπές - Mar 02, 11
Το 1930 ο Τόμας Μερρυμπότομ αρχίζει την μεγάλη του καριέρα στην μπλούζ μουσική πιάνοντας δουλειά σαν ντεκόρ στο μαγαζί που έπαιζε ο τότε θρύλος της τζάζ, Μπόμπυ Σκότσμπράιτ. Το 1942 γράφει το "PCissippi blues" κλονισμένος από το μεγάλο κράς του '03.
PCissippi blues
My hard drive is broken
and so is my heart
My data are lost
and I want them back
I tried to recover them
but with no success
And my tears are falling
all over my desk
And I've go the blues
PCissipi blues
Devil got the file system
sweet FAT32
I ain't got no backup
so take my soul too
Brother have mercy
'cause I'm in trouble deep
Just poor me a drink
and let me here to weep
'Cause I've got the blues
PCissippi blues
And I want my data back
PCissippi blues - May 24, 09
Χθες ήταν μια δύσκολη νύχτα. Στριφογύρναγα ζωηρά στο κρεβάτι μου μη μπορώντας να κοιμηθώ. Προβληματισμένος και χαρούμενος συνάμα που έτσι αποκλείεται να είχα ποτε εφιάλτες. Προσπαθούσα να σκεφτώ έναν κόσμο. Το ήξερα ότι βρισκόταν κάπου εκεί, στην άκρη του μυαλού μου αλλα χρειαζόταν ένα ακόμα σημάδι από τι μοίρα για να αποκτήσει σάρκα και οστά (και ίσως μερικές τρίχες στη μασχάλη).
Ξαφνικά ένας ήχος τράβηξε την προσοχή μου. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ο συγκάτοικος μου (που για όσους δεν τον γνωρίζουν καλά, πολλές φορες στον ύπνο του απαγγέλλει ποδοσφαιρικά νέα σε δεκαπεντασύλλαβο) αλλα σύντομα κατάλαβα ότι προερχόταν από το παράθυρο. Μια τεραστια κουκουβάγια είχε κολλήσει προσεκτικά στο τζαμι και μου έκανε μιμήσεις. Τότε ήταν που όλα καθάρισαν μέσα μου (μονο μέσα μου δυστυχώς, τα ρούχα διπλα παρέμειναν άπλυτα). Φανταστικά έναν κόσμο μαγικό που κατοικείται από καστανα. αλλα όχι μονο από καστανα. Και λίγα καλαμπόκια το βραδυ.
Σε αυτόν τον κόσμο, όλοι οι σκίουροι είναι υπουργοί γεωργίας. Το νόμισμα αυτου του κόσμου είναι επίσης κάστανα, κάτι πόλυ τραγικό γιατί, αν πρέπει για παράδειγμα να αγοράσεις κάτι που κοστίζει τρία κάστανα, θα πρέπει να δώσεις εσένα και δυο φίλους σου.
Υπάρχουν πολλοί μύθοι για αυτόν τον κόσμο αλλα δυστυχώς κανεις δεν τους ξέρει εξαιτίας του ιδιαιτερου τρόπου ομιλίας που έχουν τα καστανα. Το κάθε καστανό μιλάει με μια σειρά ήχων που βγαίνουν από το τσόφλι του. Δυστυχώς όμως τους ηχους αυτούς τους παράγει χτυπώντας επάνω σε ένα άλλο καστανό και φυσικά αυτό το άλλο καστανό πρέπει να ξέρει τι θες να πεις. Οι καθημερινές τους κουβέντες αναλώνονται στο να κάνουν συνεχεια φάρσες μεταξύ τους βάζοντας λόγια ο ένας στο στόμα του αλλου. - Dec 04, 08
φίλε Κώστα,
Ξέρω πως δεν παν παρά μόνο λίγες μέρες από τότε που σου έστειλα το προηγούμενο γράμμα, όμως εδώ έχουν περάσει τετρακόσια χρόνια. Όπως θα κατάλαβες το πείραμα είχε επιτυχία. Το ολόδροσο τέρας με τα οχτακόσια κεφάλια και τις διακόσιες περιτονίτιδες γύρισε πίσω στη λήθη από την οποία είχε έρθει. Για να τα καταφέρουμε χρειάστηκε να θυσιαστούν πολλοί γενναίοι άντρες και μια δειλή γυναίκα.
Είχες δίκιο σε όλα, φίλε Κώστα, και έπρεπε να σε είχα ακούσει. Η Αμφίδρομη Ανάδρωση είναι πράγματι πολύ επικίνδυνη σε πιοπλασματικό επίπεδο. Αρχικά όλα φαίνονταν να πηγαίνουν πολύ καλά αλλά την τρίτη μέρα του πειράματος όλα άρχισαν να πηγαίνουν πολύ στραβά. Και τα δεκαοχτώ ινδικά χοιρίδια που είχαμε έπαθαν κράμπα ταυτόχρονα στο ίδιο ακριβώς σημείο του σώματος τους. Ένας από τους πιο λαμπρούς μας επιστήμονες σκοτείνιασε και τα γελάδια μας τα κλέψανε. Οι πάγοι της περιοχής έλαμπαν για τρία μερόνυχτα σε φλούο χρώματα. Ένας από τους σκοπούς ορκίζεται πως διέκρινε την επιγραφή "Φάτε στου Τζό" επάνω σε έναν από αυτούς. Δώδεκα ώρες μετά, σωριάστηκε καταγής. Τώρα βρίσκεται στην εντατική και τον κρατάμε στη ζωή με κουφετάκια.
Μια βδομάδα πέρασε. Μια βδομάδα ανυπόφορη. Όσοι είχαμε επιζήσει καθόμασταν σιωπηλοί μέσα στο σκοτάδι, ενώ το μόνο που ακούγαμε απ' έξω ήταν το La Bostella.
Ήταν τότε που ο Ιάκωβος Φρίλσος αποφάσισε να επαναλάβει το πείραμα, πιστεύοντας πως έτσι θα τα διόρθωνε όλα. Πήρε λοιπόν την ακονισμένη σε επίπεδο μοριακής στοιβάδας υποατομική πινέζα και τσίμπησε το τέρας με τα εφτακόσια πυρινικά χέρια στον κώλο. Δυστυχώς και πάλι το πείραμα δεν είχε τα αποτελέσματα που περιμέναμε. Το δύστροπο πλάσμα με το έλκος απ' το Γιογκόθ τσατίστηκε περισσότερο, τρώγοντας τον Ιάκωβο Φρίλσο και τους ξανθούς συνεργάτες του.
Τα υπόλοιπα γεγονότα είναι μια μεγάλη θολούρα για μένα. Είχα κατεβάσει όλο το μπουκάλι με την αμωνία. Το μόνο πράγμα που θυμάμαι είναι το πανάρχαιο πλάσμα της μπίχλας και της βιασύνης να καταποντίζεται σε ένα απύθμενο βάραθρο, βγάζοντας μια άναρθρη κραυγή που, πολύ χοντρά θα μεταφραζόταν "συγγνώμη, είχα φάει πολύ αρακά".
Μα ακόμα και τώρα, που βρίσκομαι μακριά από όλα αυτά, ξέρω πως τίποτα δεν έχει τελειώσει.
Γιατί, δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια μπορεί να ζέχνει. Μα με το πέρασμα περίεργων και ενοχλητικών, μα το θεό, αιώνων, ακόμη και τα κατεψυγμένα μπορούν να χαλάσουν.Δικός σου, Χάρης Γατόπαρδος
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ:
Το παραπάνω γράμμα βρέθηκε σε μια ερευνητική αποστολή στο Βόρειο πόλο, με άγνωστο επιστημονικό σκοπό. Δεν βρέθηκε τίποτα που να υποστηρίζει τα όσα αναφέρει ο γράφοντας αλλά κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει τα αγγουράκια τουρσί που κάλυπταν την γύρω περιοχή για τρία μίλια. - Nov 28, 08
Σκληρή Συνεύρεση
Ερωτικό θρίλλερ αμερικάνικης παραγωγής σε σκηνοθεσία καλή.
Ο Τζάσπεν, τυφλωμένος από την αγάπη του για τ'αυγά, αποφασίζει να ληστέψει το τοπικό έβερεστ, ζητώντας να του βάλουν σε έναν σάκο όλες τις ομελέτες. Στην καταδίωξη του όμως θα μπλεχτεί και η ντετέκτιβ Σούζαν που θα τον κάνει να... χάσει την όρεξη του.
Παίζουν: Τζο Ξέρξης, Χέλεν Όμπβιους.
____________________________________________________________________
Εντομοκτόνος Τιμωρός
Ταινία ανιμέησιον γαλλο-καναδικής παραγωγής.
Ο Ρόντι, η τσιγκελωτή κατσαρίδα, ζεί φιλήσυχα στο ξύλινο πόδι του κυρίου Τσάλμερς. Όταν όμως δεν γίνεται δεκτός στο κολέγιο, αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια του συγκατοικώντας με τον Κάφκα.
Ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών. - Nov 28, 08
Όταν ήμουνα μικρός, ο θείος Κάρολος ήταν το πιο κοντινό πρόσωπο που είχα για πατέρα. Το μόνο του μεγάλο ελλάτωμα ήταν ο τζόγος. Συχνός θαμώνας στις χαρτοπαιχτικές λέσχες της γειτονιάς, η αγάπη του για μένα ερχόταν πολλές φορές δεύτερη μετά το χαρτί.
Το βράδυ των γενεθλίων μου, από ένα μεγάλο στραβοπάτημα της τύχης, έχασε όλα του τα λεφτά στην τσόχα. Δεν του έμειναν ούτε για να μου πάρει δώρο. Το μόνο που είχε ήταν μια και μοναδική μάρκα που είχε ξεμείνει στην τσέπη του, χωρίς ιδιαίτερη αξία. Γυρίζοντας σπίτι, λοιπόν, μου την έδωσε λέγοντας μου, "Κοίτα, άμα την τρίψεις στον τοίχο μπορείς να γράψεις!"
Εκείνη τη νύχτα είχα μια ιδέα που τελικά με έκανε πάμπλουτο. Πλαστικές μαλακίες για να γράφουν τα παιδάκια. Θα τα ονόμαζα "Μάρκα δώρο".
Μετά από τόσα χρόνια αποφεύγω να κοιτάζω πίσω στη μίζερη νιότη μου αλλά ποτέ δεν ξέχνάω τον θείο μου. Στη ζώη μου βρήκα χαρά, αγάπη και χρήμα, και δεν περνάει ούτε μια νύχτα χωρίς να σκεφτώ και να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που ευθύνεται για την ευτυχία μου. Τον Κάρολο Γιόκα. - Nov 20, 08
Το παλιό σουπλάνι της γιαγιάς είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης λαογραφικής λογοτεχνίας. Σε αυτό το απόσπασμα, ο συγγραφέας, Κορώνδιος Κοκκάλινος στήνει μια φανταστική ιστορία, βασισμένος επάνω στις παιδικές του αναμνήσεις, με φόντο την ελληνική μεταπολεμική επαρχία.
__________________________________________________________________
Η Φαίδρα κάθησε απαλά στον πονηρό καναπέ απλώνοντας τα πόδια της σαν φεγγάρια. Τα μάτια της έλαμπαν σαν ανθισμένα κάτω από το φώς της ολόδροσης λάμπας.
Εκείνος γονάτισε μπροστά της, έβγαλε το γαλλικό κλειδί από την τσέπη του παλτού του και της το ακούμπησε στην κνήμη.
“Φαίδρα”, της είπε με φωνή άλλου, “θές να γίνεις γυναίκα μου?” Αυτή έκανε μονάχα ένα φλίτς!
“Τι τρέχει αγάπη μου? Δεν σε συγκινούν πια οι φιόγκοι στα παπούτσια μου?” την ρώτησε τρομαγμένα.
“Αλάριχε, ω καλέ μου Αλάριχε”, του είπε τελικά σηκώνοντας τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών της ταυτόχρονα. “Ξέρεις ότι περίμενα αυτή τη μέρα πως και πως”
Εκέινος συνέχισε να ξύνεται.
“Σκέφτομαι μονάχα την καημένη την γιαγιά. Το ξέρεις καλά ότι δεν της αρέσουν τα κουφέτα”.
“Δεν θα της το πούμε!” αποκρίθηκε αυτός χαρμόσυνα σαν σκνίπα. “Θα παντρευτούμε κρυφά, θα κλεφτούμε! Θα πάμε να ζήσουμε μακριά από εδώ, κάπου που να μην μπορέσουν ποτέ να μας βρούνε! Στο υπόγειο ας πούμε ή... στον τρίτο!”
Σηκώθηκαν και οι δυο και άρχισαν να χορεύουν σαν μαθήτριες.
Το ίδιο βράδυ, ο καθηγητής Ντόναχιου καθόταν στο καθηστικό αναμασώντας ένα πούρο.
“Μα σε τι κόσμο ζούμε”, είπε κοιτώντας τις φτέρνες του. “Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, είχα δανείσει τα δεκανίκια μου σε κάποιον Νικήτα και δεν μου τα επέστρεψε ποτέ!”
Ήπιε άλλη μια γουλιά από το μπράντυ του προσέχοντας να μην αλληθωρίσει. Η καμαριέρα μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει και μόλις τον είδε έγινε κατακόκκινη σαν ώριμο σπυρί. “Ω, συγγνώμη, καθηγητά, δεν ήξερα ότι είστε με τις κλακέτες!” Αμέσως γύρισε το βλέμμα της πρός τον καθρεύτη.
“Δεν πειράζει καλή μου. Και μόλις ετοιμαζόμουν να πάω για τέννις”. Σηκώθηκε και καθώς πέρναγε από κοντά της, της έριξε μιά τσιμπιά στον κώλο.
Εκείνη έκανε μονάχα ένα φλιτς!
Καθισμένος επάνω στο εβένινο γραφείο του, ο πάστορας Σμίδερς ξεφύλλιζε ένα βιβλίο με σκίουρους.
“Χμμμ, τα πάντα εν σοφία εποίησε”, είπε παρατηρώντας μια σύνθεση με βελανίδια. Ο γιατρός μπήκε μέσα αιφνιδιαστικά.
“Καθήστε, γιατρέ”, του είπε ο πάστορας δείχνοντας του τη σόμπα. “Θα πάρετε ένα κομμάτι σκληρής πάστας?”
“Όχι ευχαριστώ”, απάντησε εκείνος. “Προσπαθώ να την κόψω”.
Και οι δυο άντρες γελάσανε χωρίς ντροπή.
Κλειδωμένη στην σκοτεινή καμαρά της, η Φρίντα παρακολουθούσε από το παράθυρο τα παιδιά να κυνηγάνε μεξικάνους κάτω στην αυλή. Τα γέλια τους 'εφταναν ως επάνω. Την προηγούμενη νύχτα ένα κοράκι είχε μπεί στο δωμάτιο της. Η Φρίντα ήταν γυμνή και αυτό την πέρασε για άντρα. Φτερούγισε για λίγο ανάμεσα στα διακοσμητικά φασκόμηλα και έπειτα στρογγυλοκάθησε απάνω στο προσκέφαλο του κρεβατιού. Η όμορφη γεεροντοκόρη κοντοστάθηκε απέναντι του και το ρώτησε.
“Ευγενικό μου πουλί, αξίζει να ζήσω το θαύμα της αγάπης?”
“Ναι βρε μόρτ'”, απάντησε αυτό χωρίς τρόπους.
Ποτέ πια σε αυτό το σπίτι των ανέμων και τις ξυνίλας δεν ξαναμίλησε κανείς για το παλιό σουπλάνι της γιαγιάς. - Nov 17, 08
Συγκλονισμένος από τον ξαφνικό θάνατο του φίλου του, ο Γιάννης αποφάσισε να ολοκληρώσει το κύκνειο άσμα του Γιακουμή Μασταπιάνη, αποδίδοντας με έναν τρόπο συμβολικό, έναν φόρο τιμής στον μεγάλο δημιουργό που, η ίδια του η καρδιά δεν είχε αντέξει την ομορφιά των λέξεων του.
__________________________________________________________________
Κεφάλαιο ΙΙ
Λίγες ώρες μετά την αλλαγή, οι οπαδοί της επιστημονικής φαντασίας, του φάνταζι και των RPG βγήκαν στους δρόμους ζητωκραυγάζοντας. Κρατώντας τα βαριά RPG βιβλία ψηλά και με δάκρια να τρέχουν απ' τα μάτια τους φώναζαν “Είχαμε δίκιο! Είχαμε δίκιο!” ο ένας στον άλλον και περίμεναν τον κόσμο να τους ζητήσει να καθοδηγήσουν την ανθρωπότητα μέσα σε αυτόν, τον άγνωστο για τους υπόλοιπους κόσμο.
Μετά άρχισαν να σκάνε από τη χαρά τους. Κυριολεκτικά.
Χιλιάδες ταυτόχρονες μικρές εκρήξεις φώτισαν τον πλανήτη εκείνη τη νύχτα, καθώς όλοι όσοι τόσα χρόνια πίστευαν στο φανταστικό δεν άντεξαν το μέγεθος της αλλαγής. Ακολούθησαν όλοι οι κλονισμένοι θρησκευτικοί ηγέτες μαζί με τους θρησκόληπτους οπαδούς τους και μέχρι το τέλος της επόμενης μέρας οι ορθολογιστές ειχαν σκάσει κι αυτοί. Οι επισήμονες προσπάθησαν να καταλάβουν τι συμβαίνει προσπαθώντας να έχουν το μυαλό τους ανοιχτό και έτσι άντεξαν λίγο παραπάνω αλλά τελικά κανείς τους δεν γλύτωσε.
Οι διάφοροι ψευτοφιλόσοφοι αυτοκτόνισαν καταλαβαίνοντας τα λάθη τους. Οι διάφοροι ερασιτέχνες μάγοι έσκασαν ανακαλύπτοντας οτι η μαγεία δεν είχε καμία σχεση με αυτά που διάβαζαν τόσο καιρό στα βιβλία από τα βιβλιοπώλεια της γειτονιάς τους. Οι οπαδοί της θεωρείας περί κούφιας γής έσκασαν απ' το κακό τους επειδή αυτή ήταν η μόνη θεωρεία που δεν βγήκε αληθινή. Οι έλληνες έσκασαν όταν έμαθαν οτι ο μόνος πραγματικός απόγονος των Έλ ήταν ο Τόμ Κρούζ και τελευταίοι έσκασαν οι gothαδες από τη ζήλεια τους που όλοι οι άλλοι ήταν νεκροί ενώ αυτοί όχι.
Στο τέλος, αυτοί που έμειναν πάνω στη Γη ήταν όλοι αυτοί χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Όλοι οι λαϊκοί που κοιτούν μόνο τη δουλειά τους, που δεν ψάχνουν την αλήθεια και που το μόνο πράγμα που ακολουθούν είναι η ομάδα τους. Άνθρωποι σαν τον συνάδελφο σας στη δουλειά, τον κάγκουρα συμφοιτητή σας ή αυτόν που συναντατε τυχαία σε ένα ταξίδι και πιάνετε κουβέντα μαζί του απορώντας πως μπορεί να ζει με το μυαλό του τόσο ρηχό.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Την κληρονόμησαν τη Γή οι μαλάκες. - Nov 17, 08
Ο Γιακουμής Μασταπιάνης, ίσως ο πιό αξιόλογος έλληνας συγγραφέας φάνταζι, έγραψε το 2003 ένα διήγημα που από πολλούς θεωρείται όχι μόνο το καλύτερο του έργο αλλά και το πιό προφητικό. Δυστυχώς, έμεινε ανολοκλήρωτο μιας και πέθανε από καρδιακή προσβολή αμέσως μετά το πρώτο κεφάλαιο. Το διήγημα ολοκλήρωσε έπειτα ο καλός του φίλος, συνεργάτης και πρώτος του οπαδός, Γιάννης. Παρακάτω το πρώτο original κεφάλαιο.
_________________________________________________________________
Κεφάλαιο Ι
Ζούμε σε μια γαλήνια νησίδα άγνοιας είχε πεί κάποτε ο Lovecraft και είχε δίκιο ο μακαρίτης. Όπως είχε δίκιο και αυτός που είχε πεί οτι πολύ λίγα άτομα θα μπορούσαν να κατανοήσουν μια νέα πραγματικότητα και να επιζήσουν μέσα σε αυτή. Εκεί που όλοι κάναμε λάθος ήταν ποιούς εννοούσε.
Ήταν το έτος 2012 που όλα άλλαξαν, όπως είχαν προφητεύσει οι Μάγια πριν από 3.000 χρόνια, μαζί με τα πιό λαμπρά μυαλά που πέρασαν από αυτόν τον πλανήτη όπως τον Νοστράδαμο, τον Έριχ φον Ντένικεν και την Λίτσα Πατέρα. Το ξημέρωμα της 22ας Δεκεμβρίου του 2012 όλες οι γενετικές μας μνήμες που είχαν τόσα χρόνια αποτυπωθεί στο χαρτί ως φανταστικές ιστορίες εμφανίστηκαν στον κόσμο μας.
Οι θέοι από όλες τις παραδόσεις επέστρεψαν στη Γή, συνοδευόμενοι από όλα τα μυθικά τους κατοικίδια. Περίφανοι δράκοι έσχιζαν τον ουρανό, κένταυροι, φάυνοι και νεράιδες γέμισαν τα δάση και Τα ξωτικά, που ήταν όπως ακριβώς τα περιέγραφαν τα βιβλία του Τόλκιν και τα rulebooks των διαφόρων RPG, ύψωσαν τις περίφανες πόλεις τους μαζί με όλες τις άλλες fantasy φυλές. Η μαγεία ξεκλειδώθηκε και εξαπλώθηκε παντού σαν να μην είχε φύγει ποτέ, οι δεκάδες εξωγήινοι πολιτισμοί που τόσα χρόνια μας παρακολουθούσαν κρυφά μας υποδέχτηκαν θερμά στην μεγάλη οικογένεια του σύμπαντος, βρυκόλακες και λυκάνθρωποι βασίλευαν την νύχτα και οι νεκροί ξύπνησαν και περπάτησαν για άλλη μια φορά στον κόσμο των ζωντανών.
Πύλες άνοιξαν σε μαγικές διαστάσεις, χρονοταξιδιώτες πηγαινοέρχονταν στον χρόνο, οι άνθρωποι απόκτησαν σούπερ δυνάμεις, φανταστικές τεχνολογίες ενσωματώθηκαν με τις δικές μας, μαγικά σπαθιά, βάρβαροι πολεμιστές, νεραϊδένια δάκρυα, μονόκεροι, ο Χάρυ Πότερ-ΑΧ! ΈΧΥΣΑ!...Συνεχίζεται - Nov 17, 08
Ο Θανάσης Μάζας, ένας από τους πιο ικανούς έλληνες συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, κατάφερε μέσα από την πρώτη του συλλογή διηγημάτων "Γράφω ο,τι διάβαζα και άλλες ιστορίες" να αντιγράψει νωχελικά όλη την μαγεία της χρυσής εποχής της επιστημονικής φαντασίας, απαλλαγμένης απο περιττό ταλέντο και πρωτοτυπία. Το 2004 κέρδισε το πρώτο βραβείο διηγήματος στο φόρουμ του, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα moderator στις γενικές συζητήσεις.
________________________________________________________________________________________
Χρόνος: 3.412 μ.χ.
Τοπος: Γή, ακόμα.
Στο παγκόσμιο συνέδριο sci-fi και fantasy όλοι ήταν στεναχωρημένοι.
Ακόμα δεν είχαμε αποικίσει νέους πλανήτες, δεν είχαμε έρθει σε επαφή με εξωγήινα όντα ούτε είχαμε παραπάνω πληροφορίες για την ύπαρξη τους.
Η μαγεία, οι άλλες διαστάσεις, οι παράλληλοι κόσμοι, οι δράκοι, όλα παρέμεναν απλές φανταστικές ιστορίες και τίποτα παραπάνω προς απογοήτευση όλων των προσκεκλημένων. Όυτε κουβέντα φυσικά για ταξίδια στο χρόνο και τηλεμεταφορά.
Ο χοντρός μαλλιαρός πρόεδρος άρχισε την ομιλία όπως κάθε χρόνο, λέγοντας τους πως η εποχή που θα ξεδιπλώσουμε τα μυστικά του σύμπαντος είναι κοντά και έπειτα ακολούθησε μια ομιλία για την κούφια Γη.
1.600 χρόνια μετά:
Τα ίδια σκατά. - Nov 13, 08
Ένα έργο που στοιχειώνει ακόμα πολλούς, όπως στοίχειωνε και τα παιδικά μου χρόνια. H ψυχολογική σκιτσογράφιση μιας νιότης απομονωμένης, εύθραυστης και καθόλου οικονομικής σε ενέργεια.
Ένας φόρος τιμής σε μια ψυχή που επιθυμούσε να γνωρίσει τον κόσμο αλλά έπρεπε να κάτσει μέσα να μάθει βιολί.
Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του δημοσίευση, παραμένει ενα κλασικό κομμάτι, για πρώτη φορά μέσα σε άσπρο πλαίσιο. - Nov 11, 08
Θανάσιμη διάρροια
ταινία μυστηρίου Αμερικάνικης παραγωγής σε σκηνοθεσία Ίρβινγκ Καμπόλκα
Λίγα λόγια για την ταινία: Ο Μπές Ξαναβιές είναι ένας σκληροτράχηλος μπάτσος. Δυστυχώς γι αυτόν τα υπόλοιπα μέρη του σώματος του είναι μαλακά σαν πάστα. Όταν λοιπόν ένα μυστηριώδες τέρας αρχίζει να σκοτώνει κόσμο λέγοντας ανέκδοτα, εκείνος αποφασίζει να το συναγωνιστεί.
Παίζουν: Μπαρτόλο Μπλούμ, Βερόνικα Ρίχτην
Σκηνή απ' την ταινία.
Doom! Spuro Spero
Ταινία επιστημονικής φαντασίωσης σε σκηνοθεσία των αδερφών Τάπεργουερ.
λίγα λόγια για την ταινία: Βρισκόμαστε στο μακρινό μέλλον, στο έτος 2008 οπου ένας ψυχοπαθής επιστήμονας προσπαθεί να ανακαλύψει το φάρμακο για την ακμή κάνοντας πειράματα επάνω σε RPGάδες. Κάτι όμως πάει στραβά και ξαφνικά οι RPGάδες αποκτούν ζωή...
Παίζουν: Κόλα Γανόλα, Σαλαμάνδρας Νταρντανιάν
Σκοινί απ' την ταινία.
Totsureki: Ο σαμουράι απο αυγά.
Ιαπωνική ταινία βαρετής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ναφίγο Ινακάτσο
Λίγα λόγια για την ταινία: Στη φεουδαρχική Ιαπωνία του δέκατου τρίτου αιώνα ένας ψαράς του αυτοκράτορα αποφασίζει να πάει κόντρα στο κατεστημένο αντικαθιστώντας τα φρύδια του με λεμόνια.
Παίζουν: Ο θίασος ερασιτεχνικού θεάτρου του ορεινού Τιμαλάκας.
Τσουρέκι από την ταινία. - Nov 02, 08Αγαπητη Δωροθεα,
Δε μπορω να πιστεψω πως μας ξεχασες και συ.
Σιγουρα προκειται για αστειο. Εσυ μας αγαπουσες παντα ολους μας.
Θυμασαι τοτε στη πισω αυλη του αυγουλα που μου ειπες πως οταν μεγαλωσεις θα με παντρευτεις? Θυμασαι γελια που καναμε οταν η μαμα μου την αλλη μερα ειχε αγορασει κιολας τα κουφετα?
Ακομα εχω φυλαγμενη μια μπομπονιερα και σε περιμενω.
Προχθες βρηκα μια φωτογραφια μας στο παλιο σεντουκι. Ειναι απο καποιες παλιες αποκριες οπου ειχαμε ντυθει ολοι μας πικλες.
Σου τη στελνω. Ξερω πως θα χαρεις και θα θυμηθεις και παλι εκεινες τις αξεχαστες μερες. (εγω ειμαι αυτος στα δεξια σου)
Ελπιζω να ακουσω νεα σου συντομα.
Με αγάπη, Αναστάσης
_____________________________________________________________Κυριε Αναστασιε Τρίφαλλε,
Ονομαζομαι Νικολαος Φλάπος και εκπροσωπω νομικα την κυρια Δωροθεα Στηβενς.
Εχουν γινει παμπολλα παραπονα για παρενοχληση απο μερους σας και γι αυτο αποφασισα να σας γραψω εγω πριν τα πραγματα γινουν χειροτερα.
Συγκεκριμενα η κυρια Στηβενς μου ζητησε να καταθεσω καταγγελια εις βαρος σας αλλα ισως να μην χρειαστει να παρθουν τοσο δραστικα μετρα.
Πιστευω τοσο εγω οσο και η πελατισσα μου, στην καλη σας θεληση και οτι το προβλημα θα σταματησει εδω, πριν τα πραματα παρουν τη νομικη οδο, κατι που θα ειναι ασχημο τοσο για σας, μα και για εκεινη.
Σας ευχαριστω.
Νικολαος Φλάπος, δικηγορος.
Αγαπητη Δωροθεα,
Λυπαμαι για τα προβληματα που λες οτι σου προκαλεσα.
Αφου λοιπον το θες, δεν θα σε ξαναενοχλησω αλλα θελω να ξερεις πως με στεναχωρησες βαρια.
Δεν το περιμενα ποτε καλη μου Δωροθεα αυτο απο σενα. Δεν περιμενα ποτε τετοιο φερσιμο απο μια κοπελα που μεγαλωσαμε μαζι και που αγαπουσε τοσο παντα τα κουναβια.
Τι σου κανανε πιστη μου Δωροθεα και αλλαξες τοσο? Ακομα και οταν πεθανε ο σκυλος σου απο κραμπες εσυ το ειχες παρει ελαφρια. Ησουν παντα δυνατος χαρακτηρας και σε θαυμαζα γι αυτο.
Αρκετα ομως με ολα αυτα. Ισως εχεις δικιο. Ισως πρεπει και γω να ξεχασω το παρελθον μου οπως και ‘συ. Την παλια μας γειτονια, το κρυσφηγετο μας μεσα στο ταχυδρομικο κουτι, τα καλοκαιρια μας μεσα στη λασπη, τα γενεθλια σου καθε χρονο οπου η μαμα σου μας εψηνε τυρι για να τα γιορτασουμε...
Σε χαιρετω λοιπον παλια μου φιλη και δεν σου κραταω κακια.
Ελπιζω να εισαι παντα ευτυχισμενη στη ζωη σου.
Να ‘σαι παντα καλα, Αναστασης
- Oct 30, 08
Η αλληλογραφια που ακολουθει ειναι ενα κομματι της παλιας Αθηνας. Μιας εποχης αξεχαστης που λιγοι θυμουνται. Ισως διαβαζοντας τα γραμματα του Ανασταση και της Δωροθεας να βρειτε ομοιοτητες με τα δικα σας παιδικα χρονια, τοτε που ολα ηταν αθωα και στον αερα μοσχοβολουσε η μυρωδια απο φρεσκο κεχριμπαρι, καθως τα ξυρισμενα παιδια κυνηγουσαν αυτοκινητα στους δρομους.
__________________________________________________________________Αγαπητή Δωροθέα,
Η γειτονιά που ήξερες δεν υπάρχει πια. Τα σοκάκια που μεγαλωσαμε έχουν αλλάξει. Θυμάσαι το μικρό παρκάκι στο οποίο δέρναμε τον Λούλη? Τώρα στη θέση του έχει χτιστεί ενα μεγάλο κοτέτσι. Η αλάνα που συνηθίζαμε να ακουμπάμε πάστες στις ρόδες των αυτοκινήτων είναι τώρα γεμάτη κουνουπίδια.
Μέχρι και η κυρα-Τασία, που καθε Κυριακή μας φίλευε ζεστή προζύμη και μαγιά, μετακόμισε.΄Ολα άλλαξαν μικρή μου Δωροθέα. Κτίρια, μέρη, μα και ανθρώποι. Ο μικρός Αποστόλης αποφάσισε οτι είναι φώκια. Ο Νικήτας... τον θυμάσαι τον Νικήτα? Το παιδί με τα δανεικά δεκανίκια. Έγινε μάγειρας στον πάγκο με τα καλαμπόκια. Και η Σοφούλα μας παντρεύτηκε εναν μεγαλοεισαγωγέα κάστανων. Μόνο ο κύριος καθηγητής που έμενε στο ροζ σπίτι στη γωνία είναι ακόμα εκεί, συνεχίζοντας να πετάει αυγά σε όσους φοράνε κίτρινα.
Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένη εκεί που είσαι και να θυμάσαι που και που την παλιά μας γειτονιά.
Σε φιλώ, Αναστάσης.
_______________________________________________________________________
Αγαπητε Ανασταση,
Δεν ξερω ποιος εισαι και ουτε θελω να μαθω.
Σε παρακαλω πολυ να μην μου ξαναγραψεις αλλιως θα με αναγκασεις να απευθυνθω στις αρχες. Σε περιπτωση που δεν ελαβες το προηγουμενο γραμμα μου, σου επαναλαμβανω οτι δεν ειμαι η Δωροθεα που νομιζεις.
Δεν μεγαλωσα σε καμια γραφικη γειτονια της Αθηνας και δεν γνωριζω κανενα απο τα ατομα η τα μερη που μου περιγραφεις.
Βασικα, τις περισσοτερες φορες αδυνατω να καταλαβω καν τι ειναι ολα αυτα που λες. Δεν μοιαζουν με κουβεντες λογικου ανθρωπου.
Θελω να πιστευω οτι το ολο θεμα ειναι απλα μια παρεξηγηση ή ενα λαθος και οτι θα σταματησει εδω. Σε καθε περιπτωση ομως, ισως θα επρεπε να αναζητησεις καποια επαγγελματικη ιατρικη βοηθεια.
Λυπαμαι που δεν ειμαι η παιδικη σου φιλη και σου ευχομαι ολοψυχα καποια μερα να μπορεσεις να την εντοπισεις και παλι.
Με εκτιμηση, Δωροθεα Στηβενς.
- Oct 25, 08
Ο Θανάσιος Βλαστάρης γεννήθηκε σε ένα βολικό χωριό της ορεινής Αττικής και το 1936 δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή πεζών ποιημάτων, "Πίνοντας με τον 'Αδωνη". Δεν ήταν όμως παρα μόνο 7 χρονια μετά που έγινε γνωστός στην περιοχή του, περιγράφοντας στα χρονικογραφήματα του μια Αθήνα αθέατη από την εποχή της.
Η συλλογή με τα άπαντα του κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θλιβερός. Παρακάτω, ένα απόσπασμα από τα δύσκολα χρόνια τις κατοχής.
____________________________________________________
Οχτώβρης. Ψύχρανε ο καιρός. Ο κόσμος θα αρχίσει να περπατά πιο σκυφτός για να προφυλαχθεί από τον βοριά, οι άστεγοι θα ξεχάσουν την ανεμελιά του ακορντεόν και θα χωθούν και πάλι μέσα στα βρώμικα θλιβερά παλτά τους και τα δέντρα, σαν αφύσικα οντα, αντί να φορέσουν κάτι παραπάνω, θα πετάξουν χάμω την λιγοστή τους φορεσιά.
Οχτώβρης. Έξω κάνει ψύχρα μα έχω το παράθυρο ακόμα ανοιχτό. Σαν επίμονο τσιμπούρι προσπαθώ να γατζωθώ από τις τελευταίες αχτίδες του καλοκαιριού. Και ξέρω οτι δεν είμαι ο μόνος. Έξω ο κόσμος ακόμα κάθεται σε πλατείες. Προστατευμένοι από την ζεστασιά της μόδας. Τα κοντομάνικα και τα φουλάρια συνδυάζονται κομψά. Στα καφενεία ακόμα παραγγέλνουν τους κρύους τους Αμερικάνικους και τα βραδια τα τζιτζίκια ακόμα τραγουδούν. Παγωμένα, και μαζεμένα γύρω από μια κωλοφωτιά.Στην Ντολόρες. - Oct 25, 08
Αγαπητο μου ημερολογιο,
Σημερα δεν κοιμηθηκα καλα και παλι. Οι στοιχειωμενες εικονες στοιχειωναν τα ονειρα μου στον υπνο μου παλι. Ξυπνησα μεσα στη νυχτα τρομαγμενος και διψασμενος για λιγο νερο. Σηκωθηκα ορθιος απο το κρεβατι μου στο πατωμα και μολις σηκωθηκα ειδα μπροστα μου και παλι την τρομακτικη σιλουετα που ανηκε σε ενα φαντασμα πολυ τρομαχτικο που με φοβησε. Εβγαλα ενα «αααχ!» σαν κραυγη και αυτο μετα περασε μεσα απο τον τοιχο και εφυγε χωρις να το δω παλι. Κοιμηθηκα παλι.
Το επομενο πρωι ξυπνησα τρομαγμενος και διψασμενος για νερο. Ξεκινησα να παω προς την κουζινα με τα ποδια αλλα ειχα και παλι το ιδιο οραμα. Ολοι οι τοιχοι του σπιτιου γεμισαν αιματα παντου αλλα στο οραμα δεν ηταν αιματα λεει. Επεσα για υπνο παλι σε εναν βαθυ ληθαργο. Οταν ξαναξυπνησα ημουν παλι τρομαγμενος και διψασμενος αλλα κατι παλι εγινε που δεν στο λεω και κοιμηθηκα.
Ξυπνησα πριν λιγο, αγαπητο μου ημερολογιο πριν αρχισω να σου γραφω αυτα. Ολα πια εχουν αλλαξει.
Αυτη τη φορα, ξυπνησα διψασμενος. Και τρομαγμενος για νερο. - Oct 25, 08
Στην μικρη αυλη που βρισκοταν στην πισω μερια του σπιτιου του, ο Λεωνιδας Πατος ηταν ακινητος εδω και ωρες.
Ευτυχως γι αυτον γυρω απ'την αυλη υπηρχε μια ψηλη μαντρα και ετσι κανενας απο τους γειτονες ή τους περαστικους δεν μπορουσε να δει την καταντια του ανθρωπου που αλλοτε ειχε διαπρεψει στις μαθηματικες επιστημες.
Τωρα, ο πρωην μεγαλος μαθηματικος, ηταν ενα ισχνο γεροντακι ξαπλωμενο ανασκελα στο τσιμεντο, κρατωντας στο δεξι του χερι ενα μολυβι. Διπλα στο χερι του, το μικρο κομματι χαρτι που ηταν αφημενο εγραφε μοναχα ενα πραγμα: "2+2=".
Με τις τελευταιες δυναμεις που του ειχαν απομεινει, ο Λεωνιδας Πατος σηκωσε το ροζιασμενο χερι του. Εγραψε 4 και πεθανε σιωπηλα.
-
Posts
- Feb 22, 12Οι καλύτερες ταινίες του 2011 με custom ελληνικές μεταφράσεις και εξώφυλλα, για να κάνω τη ζωη όλων αυτών των βαρεμένων μεταφραστών πιο ευκολη. Δείτε full size για extra taglines σε μερικές.
20. Στοιχειωμένο... Σχολείο (Scre4m)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Η τριλογία είναι αγαπημένη και την θεωρω πανέξυπνη, και η τέταρτη συνέχεια κατάφερε να σταθεί επάξια δίπλα στις υπόλοιπες. Και οι τέσσερις μαζί αποτελούν μια σπουδή επάνω στο genre και σε γενικότερα conventions, και θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Αλλά η αλήθεια είναι οτι άργησε λίγο να βγεί. 11 χρόνια μετά πόσο να νοιαστείς για την Neve Campbell και τον David Arquette.
Ο τίτλος προφανώς είναι απο αυτους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν είδε κανείς την ταινία πρωτα.
19. Δασκάλα και... Αγρια (Bad Teacher)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Οι ελληνικοί μου τίτλοι καμιά φορά φοβάμαι οτι είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα.
Δεν έχω πολλά να πω για την ταινία πέρα απ' το οτι λατρεψα την Diaz και γενικότερα το cast. Δεν θυμάμαι και πολλά γενικά μιας και την είδα αρκετούς μήνες πριν αλλα θυμάμαι οτι στο μυαλό μου την είχα απο τότε στην 20άδα. Ε, κάτι θα ξέρω. Παίζει και ο Justin Timberlake και ο Jason Segel.
Γενικά αυτό το φορμάτ με τις όρθιες εικόνες δεν βοηθάει όταν δεν έχεις πολλά να πείς για μια ταινία.
18. Αναζητώντας τον Παράδεισο (The tree of life)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Ο Μπάστερ, είναι ενας γκαφατζής ορνιθόμιμος που μια μέρα χωρίζεται απο το κοπάδι του και μπλέκεται σε μια τρελή περιπέτεια με τον Σων Πεν.
Το μόνο που ήξερα για την ταινία πριν την δώ ήταν η περιγραφή του @dark_tyler ο οποίος την είχε παρακολουθήσει απο τη μέση και μετά. Και μέσα στο confusion της περιγραφής ξεχώριζε η φράση "ωραίες εικόνες!" και αυτό μου ήταν αρκετό για να την απολαυσω ενα βράδυ, με τον ήχο αρκετά χαμηλωμένο ωστε να μην ακούω τις αηδίες απο πάνω. Μια συμβουλή που έδωσα σε όλους τους stoner φίλους μου που τους την πρότεινα.
Πολύ ωραίες εικόνες όμως ρε φίλε! Και κάπου ανάμεσα έπαιζε και ένα sub-context για τον θάνατο or something.
17. Ο Ανθρωπος Ασπίδα (Captain America)
Λίγα λόγια για την ταινία:
O Steve Rogers είναι ένας γκαφατζής ορνιθόμιμος που μια μέρα μεταμορφώνεται σε ζωντανή σημαία και μπλέκεται σε έναν τρελό πόλεμο με Ναζί και κοσμικούς κύβους.
Δεν με ενδιέφερε ποτέ πολύ ο Captain America σαν χαρακτήρας αλλα η ταινία ήταν αρκετά καλή για origin story και επίσης είναι πάντα κεφάλαιο στο γενικότερο Avengers αριστούργημα που θα φιγουράρει ψηλά ψηλά στις λίστες μας του χρόνου τέτοια εποχή.
Κρίμα που δεν τον είδαμε περισσότερο στο σήμερα αλλα... δεν υπήρχε και ιδιαίτερος λόγος να το κάνουμε όσο είναι μόνος του.
16. Οι Φιλενάδες (Bridesmaids)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Οκ, αυτό ηταν ευκολο και generic. Οπως πρέπει.
Εμ, μου αρέσει η Wiig. Την βρίσκω πολύ αστεία και μπορώ να γελάω και μόνο βλέποντας την φάτσα της. Και είχε μέσα της μερικά πολυ ωραία αστεία. Η όλη υπερβολή στο shower με τις πεταλούδες να βγαίνουν απο την προσκληση και τη ροζ σαμπανια στην είσοδο, μέχρι τα κουτάβια που έπαιρνες δώρο κατα την αποχώριση σου, ειναι απο τις αγαπημένες μου σκηνές της χρονιάς.
Και το πέρασμα του Hamm ήταν υπέροχο. Ανάμεσα σε αυτό και στον ρόλο του στο The increasingly poor decisions of Todd Margaret νομίζω θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την κωμωδία.
15. Βρυκόλακας από... Σπίτι (Fright Night)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Ή αλλιώς, "Ο... βρυκόλακας της διπλανής πόρτας" οπως ήταν ο πρώτος τίτλος που σκέφτηκα αλλά δεν μου πήγαινε στο λογότυπο.
Το original είναι αγαπημένη 80ς vamp flick. Ηταν η πρώτη φορά που είδα ένα νέο είδος vampire, απομακρυσμένο απο το βαρυ αρχέτυπο του Δράκουλα και την γκοθιά. Έναν βρυκόλακα που διαπραγματευόταν και δεν φοβόταν τον σταυρό.
Το καινούριο κράτησε όλη την μαγεία της παλιότερης "Νύχτας Τρόμου", φέρνοντας πετυχημένα τους χαρακτήρες στο σήμερα, με καλύτερο τον Peter Vincent του David Tennant. Η όλη φροντίδα με κάνει να πιστευω πως μοιράζομαι την αγάπη γι αυτη τη ταινία με την Martin Noxon.
14. Ο Φίλος μου (50-50)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Άλλος ένας generic ελληνικός τίτλος. Η πρώτη ιδέα ήταν "Κερδίζοντας τη ζωή" το οποιο ουσιαστικά είναι spoiler για την ταινία. Αλλά προτίμησα τελικά να βάλω το spoiler στο tagline. Επίσης αυτό το κέιμενο ήταν spoiler για την ταινία. Έπρεπε όμως να το κάνω για να αποδείξω ένα point για τους Έλληνες μεταφραστές.
Πάντως η ταινία μου άρεσε πολύ. Μπράβο στον Seth Rogen που θυμάται που και που απο που ξεκίνησε.
13. Πως να Σκοτώσετε το Αφεντικό σας (Horrible bosses)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Αυτός ο τίτλος ας πούμε, παραείναι κόντα σε πραγματικό. Σχεδόν είμαι σίγουρος οτι υπάρχει μια ταινία που λέγεται έτσι.
Cast αγαπημένο, απο Sudeikis μέχρι Aniston, και γενικότερα η ταινία που με έκανε να γελάσω τις περισσότερες φορές.
12. Κλέφτες με... το Ζόρι (30 Minutes or less)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Εγώ πέρασα πολύ καλά με αυτή τη ταινία. Και τον Eisenberg είχε, και τον Ansari, και σκηνοθετημένη ήταν απο τον τύπο του φοβερού "Ζομπι με... το ζόρι" (a.k.a. Zombieland).
11. Ατίθασες Υπηρέτριες! (The Help)
Λίγα λόγια για την ταινία:
Ένα βράδυ του '88 - '89, στην πρώτη γυμνασίου, συνάντησα τον διπλανό μου, τον Νίκο τον Φωτεινόπουλο με τον φίλο του τον Κώστα και πηγαίναν σινεμά. Αποφάσισα να τους ακολουθήσω μιας και το σινεμά ηταν για μένα μέχρι τότε μόνο διασκέδαση. Τί είχα δεί? Το The Barbarians και το Τρελό γουικέντ στου Μπερνυ. Τελικά αυτοι πήγαιναν να δουν το Mississippi Burning.
Το The Help δεν είναι το Mississippi burning. Το θυμηθηκα καθώς το έβλεπα. Αλλα σαν ανάλαφρη κομεντί εποχής καλά βλεπόταν.
Η αφίσα πάντως πρέπει να είναι απο τις αγαπημένες μου φέτος. Πολυ όμορφη παλέτα. - Feb 22, 12Λίγες ώρες πρίν την πρωτη δεκάδα καλύτερων ταινιών, όπως και πέρυσι, οι χειρότερες και πιο αδιάφορες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.20. Pirates of the Caribbean, On Stranger TidesΒγήκε και αυτό φέτος.19. The ArtistΔεν μου αρέσει ο βωβός κινηματογράφος. Ακαδημαϊκά μπορώ να σου παπαγαλίσω λίγο τη σημαντικότητα της θεσης του στην ιστορία αλλα προσωπικά τον βαριέμαι αφόρητα και δεν θα έβλεπα ευχάριστα καμία ταινία του.Το The Artist δεν έχει καμιά σημαντικότητα στην ιστορία. Μπράβο για την πετυχημένη αντιγραφή ενός παλιού genre, αλλά αν σας αξίζουν βραβεία γι αυτό, αξίζει ένα και ο Rodriguez για το Planet Terror.18. The hangover part IIΣτο Hangover III θα γίνονται ακριβώς τα ίδια πράγματα, μόνο που ο Ed Helms θα ξυπνάει με βυζια και θα εχει σε όλη τη ταινία μια πούτσα στο στόμα.17. The SmurfsΟσοι την είδατε ξέρετε ακριβώς γιατί είναι σε αυτή τη λίστα. Οσοι δεν την είδατε κοιταχτε την αφίσα της.Υπήρχε ένας πολυ καλός Δρακουμέλ βέβαια που τωρα που το σκεφτομαι θα έπρεπε να είναι στη Β αντρικού λίστα. Oh well.16. Gnomeo and JulietΤι αδιάφορη βλακεία ήταν τούτη? Βαριέμαι και να γράψω γι αυτή.15. The Change upΜου υποσχέθηκαν Freaky Friday για μεγάλους. Spoiler alert, υπήρχε ΜΗΔΕΝ σεξ.Ξεχωρίζω μόνο την ατάκα "A bouquet of balls" για τα τρία αρχίδια του Jason Bateman14. An Invisible SignΠότε έγινε η Jessica Alba straight-to-DVD actress και δεν το πήρα χαμπάρι? Η αόρατη γυναικα δεν ήταν τελικά ο ρόλος που θα την ανέβαζε? Who knew...Μαθηματικά για κορίτσια σε έναν ρόλο που θα έβγαζε άνετα η Zooey Deschanel.13. Just go with itOr not. Seriously, don't.Καλά, ταινία με τον Sandler ηταν, τι περιμένεις, αλλα πραγματικά δε θυμάμαι τίποτα απο αυτη. Ουτε καν τον λόγο που κάθησα τελικά να τη δω. Οχι κάτσε, θυμήθηκα.12. Another EarthΤεμπελία, πολλά λάθη που δεν με νοιάζει να τα θυμάμαι πια, και δράμα για μικρά παιδιά. Να την έβλεπα στα 16 να την χαιρόμουν. Και, να ανοιγουμε κανένα βιβλίο φυσικής, ε? Οχι, δεν μιλάω μόνο για την δευτερη Γη.11. LoveFirst of all, WHAT?Αν ήταν ζωντανοί, ο Kubrick και ο Clark θα έπρεπε να του κάνουν μυνηση του τύπου. Οχι αναγκαστικά επειδή τους κατάκλεψε, αλλα επειδή δεν μας είπε και τίποτα. Ωραία στατικά πλάνα άδειων διαστημικών διαδρόμων, ωραίες εικόνες προς το τέλος, ε, την επόμενη φορά να βάλουμε και λίγο σενάριο μέσα και όχι μόνο show off?10. The adventures of Tin TinΔεν ήμουν ποτέ φαν του Τεν Τεν. Τα εξώφυλλα και οι τιτλοι του μου υπόσχονταν πάντα πολύ πιο ενδιαφέρουσες και μαγικές περιπέτειες απο όσο ήταν στην πραγματικότητα οι ιστορίες του. Ετσι και εγώ προτιμούσα τον Σκρούτζ.Εδω έγινε ακριβώς το ίδιο πραγμα με τα βιβλία. Νόμιζα θα περάσω καλα και τελικά βαρέθηκα απο το πρώτο μισάωρο.9. The Adjustment BureauΘα μπορούσε να είναι καλή ταινία. Και τη δράση του είχε, και την ξεχωριστή ιδεα, και το cast. Και είναι και απο Philip K. Dick. Αλλά όταν η απάντηση που δίνεται σε κάτι είναι "ο Θεός", σε οποιαδηποτε μορφή κι αν την παρουσιάσεις, η απάντηση παραμένει ηλίθια. Και λάθος.8. Vanishing on 7th streetΚαι αυτό στο τέλος κάτι με τον Χριστό είχε να κάνει. Μαυρο σκοτάδι κάλυψε τα πάντα και όλοι οι ανθρωποι στη Γη εξαφανίστηκαν μέσα σε αυτο με εξαίρεση δυο - τρεις κακομοιρους που εψαχναν να βρουν πως θα γλυτώσουν. Αλλα τελικά οι σκιές που βουτάγαν τους ανθρώπους ήταν... ναι. Άγγελοι Κυριου που τους επαιρναν για να τους παν κοντά του. Σορρυ που σας spoilerασα τη μαλακία.7. Conan the BarbarianΣε παω πολυ ρε Μομόα. Ακόμα και πριν το Game of Thrones σε πήγαινα απο το Stargate Atlantis και ηξερα οτι μπορεις να κάνεις έναν φοβερό Κοναν. Τι πήγε στραβά?Μαλλον όλα τα υπόλοιπα, αφήνοντας πίσω τους μια φοβερά generic και αδιάφορη ταινία με σπαθιά. Τουλάχιστον θα έχουμε πάντα τον Drogo.6. I melt with youΣαρανταπενταρηδες φίλοι μακρια απο τις γυναίκες τους κλαιγονται για τη ζωη τους, παίρνουν ναρκωτικά και χορευουν το 'I wanna be adored'. SO SAD.Και μια pretentious σκηνοθεσία απο πάνω για να καλύψει το κενό του ανύπαρκτου σεναρίου.5. Green LanternΚρατάω μια επιφύλαξη μια μέρα αυτή η ταινία να θεωρείται cult. Σαν το Flash Gordon ενα πραγμα ή πιο σωστα σαν το παλιό Fantastic Four.Ετσι κι αλλιώς το τσίρκο που ονομαζεται Green Lantern universe δε σωζεται παρά μόνο με ένα καλό re-imagine. Αν θέλετε βοήθεια εδω είμαι, αρχίζοντας με ένα μάθημα διαγαλαξιακών αποστάσεων και μεγέθους.4. Your HighnessΚαλά, βρώμαγε απο πρίν αυτό το χάλι. Από τότε που είδα τα "funny promos" της και δεν ήταν ουτε καν αυτά αστεία. Το trailer είχε λίγο πλάκα, μέχρι εκεί.3. Mars needs momsΑπο πότε τις ταινίες για παιδία τις γράφουν 8χρονα? Μια ολόκληρη ταινία για να πουν στα παιδια "να την ακουτε τη μαμα".Και, μπράβο σας. Ωραία πράγματα μαθαίνετε στα παιδία σας. Σε μια εποχή ανακαλύψεων και γνώσης εσεις δειχτε τους οτι στον Αρη μπορείς να τρέχεις με τα κοντομάνικα και τις πιτζάμες κρατώντας την ανάσα σου.Ναι, δες την ταινία, άκου και την μαμά σου που ξέρει, και μετά θα γίνεις 30 χρονών και θα πιστευεις στα ζωδια και σε ιπτάμενους δίσκους.2. Battle: Los AngelesΑυτή η ταινία πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο καθώς περνούσε η ώρα, δοκιμάζοντας συνέχεια τα όρια του ορισμού 'στρατόκαυλη'. Ξέχνα τον Bay. Αν θες να δείς πραγματικούς στρατόκαυλους Αμερικάνους πεζοναυτες αυτή είναι η μόνη ταινία που χρειάζεσαι.Τίποτε άλλο δεν θα δεις σε αυτη τη ταινία.1. SuckerpunchΣοβαρά τωρα. Ποιος σκεφτηκε οτι αυτό θα ήταν καλή ιδέα για ταινία?
- Feb 21, 12
10. David McKenzie (Perfect sense)9. Tomas Alfredson (Tinker Tailor Soldier Spy)
8. Todd Stauss Schulson (A Very Harold And Kumar 3D Christmas)
For excellency in 3D filmmaking.
7. Jason Eisener (Hobo with a Shotgun)
6. J J Abrams (Super 8) - Feb 21, 12
Πιστή στον έναν και μοναδικό ρόλο της ζωής της πάνω απο 10ετία. Commitment.
9. Viola Davis (The Help)
8. Brit Marling (Another Earth)
7. Emma Stone (The Help) - Feb 20, 12Ομολογώ οτι δεν είχα τίποτα καλό για 10. Και αφού είδα τις λίστες του @IliasKyriazis και @dark_tyler έβαλα να δω το Hobo with a Shotgun. Καλύτερο απο τις άλλες επιλογές που είχα.
- Feb 19, 12Ορίστε και τα Soundtracks! Βασικά, τα μόνα soundtracks που κατέβασα απο μόνος μου μέσα στη χρονιά ήταν του Drive και του Hanna. Τα υπόλοιπα τα άκουσα μέσα στο γενικότερο research για τα blogoscars videos μαζί με κάποιες προτάσεις που αποδείχτηκαν too minimal for my blood.5. Captain AmericaΟ Silverstri μπορεί να μοιάζει πια με "βιβλιοθήκη ήχων soundtrack" αλλα παραμένει ένας αγαπημένος composer. Plus ειχε αυτο που έψαχνα για τo σήμα των Blogoscars.Το πιο πατριωτικό και παραδοσιακό soundtrack για φέτος.4. ImmortalsΗ ταινία μπορεί να μου φάνηκε αδιάφορη αλλα η μουσική της ηταν γεμάτη υπερβολή, έπος και μεγαλοπρέπεια. Μου αρεσουν πολύ τέτοιοι ήχοι.Είμαι σίγουρος οτι θα μου χρειαστεί στο μέλλον. Ετοιμάζεται και δευτερο Spartathan στο κάτω κάτω.3. Sucker PunchΜπορεί τα compilations να μην πιάνοντα αλλα δεν πρόκειται για ένα απλό compilation μιας και έχει μόνο remixes για την ταινία.Οχι αναγκαστικά τα αγαπημένα μου τραγούδια (αν εξαιρέσεις το White Rabbit) αλλα σίγουρα ένα ξεχωριστό soundtrack που, βοήθησε και τα δικά μας blogoscars videos.2. HannaΗ αλήθεια είναι οτι στην ταινία δεν πολυ-υπάρχει το soundtrack των Chemical brothers. Αναρωτιέμαι που στο διάτανο βρίσκονται τα 20τόσα τραγουδια του OST μέσα στη ταινία.Αρκετά minimal και αυτό αλλα οι Chemical brothers θα έπρεπε να γράφουν περισσότερα soundtracks. Καιρός είναι.1. DriveΑν εξαιρέσεις τους βαρετούς ambient ήχους του Cliff Martinez, τα πέντε τραγούδια του CD τα έχω ακούσει φέτος περισσότερο απο κάθε άλλο.Και το score μια χαρά είναι, απλά δεν είναι κάτι που εύκολα θα έβαζα να ακούσω στο σπίτι.
- Feb 18, 1210. Fright Night
Σαν μεταφορά του παλιού ήταν πολύ έξυπνα φτιαγμένη, διατηρώντας το feeling της παλιάς ταινίας και αλλάζοντας ευρηματικά κάποια στοιχεία κυρίως στους χαρακτήρες. Επίσης αγαπάμε την Martin Noxon.Αστείο, με τα twists του, τις ατάκες του και με χαζό τίτλο η αλήθεια. Αλλα απο τις κωμωδίες φέτος ξεχωρίζειΌλα όσα χρειάζεται να υπωθούν για τον Steve Rogers (και είναι αρκετά) σε ενα σενάριο που δεν έμοιαζε σαν δύωρο "Previously" για όσους δεν είχαν επαφή με τον χαρακτήρα.
Η μόνη πραγματικά αστεία ταινία για φέτος, πλήν του Bridesmaids. Και είναι κρίμα γιατι βγήκαν πολλές κωμωδίες φέτος.Αληθινό, αστείο, emotional, και πραγματικό buddy movie. Οι αληθινά ανθρώπινες ιστορίες δεν χρειάζονται Χολιγουντιανά τρύκς για να σε κάνουν να δακρύσεις.Πολύ καλύτερο απ ότι περίμενα να είναι. Βάση της ιδέας περίμενα μια μεγάλη συλλογή παρεξηγήσεων και, αν και άρχισε έτσι, εξελίχθηκε σε μια πανέξυπνη διασκευή διάφορων κλισέ του genre, μην χάνοντας όμως το focus της.Μου θύμησε το Firestarter του Stephen King (Εξουσία πυρός) το οποίο μου είχε αρέσει πολύ όταν το είχα δει. Βασικά ήταν το Firestarter του King δίχως τη πυροκίνηση. Θυμήστε μου στη Χάνα στο Α γυναικείο να βάλω 'κατά λάθος' τη φωτογραφία της Drew.Τελειο origin story, αν και θα προτιμούσα πιο ενδιαφέροντες Β χαρακτήρες, και γενικά η καλύτερη superhero movie της χρονιάς. Δεν θέλω να ξαναδώ καραφλό Xavier απο δώ και πέρα.Ποιος περίμενε οτι ένα prequel/remake/re-imagine/re-whatevah ενός κουρασμένου franchise που δεν χρειαζόταν συνέχεια in the first place, θα γινόταν μια φοβερή προσωπική ιστορία για έναν πίθηκο.Αν ήταν ένα σενάριο που μου προκάλεσε φοβερά έντονο συναίσθημα ήταν του Limitless. Και το συναίσθημα ήταν ζήλεια. Ζήλεια για την ιδέα, ζήλεια για την εκτέλεση και ζήλεια για το ίδιο το χάπι. Είναι απο αυτές τις περιπτώσεις που λες απο μέσα σου "Εγώ έπρεπε να το είχα γράψει αυτό το σενάριο" αλλα δεν σε νοιάζει και πολύ επειδη τελικά έπεσε σε καλά χέρια και όχι σε παραμυθιασμένους καταστροφολόγους.Special mentionsSource Code.Ειδική μνεία για κάποιους απο τους διοργανωτές. Χρειαζόταν περισσότερες διευκρινήσεις απο μερία ταινίας ναι, αλλα δεν έχει γίνει κανένα λάθος επιστημονικά*. Το source code ετρεχε ενα simulation όλης της πραγματικότητας (ενα Matrix δλδ) και όντας κβαντικός υπολογιστής, έτρεχε μαζι και όλες τις πιθανότητες αυτής. Απλά πράγματα.*SciencefictionallyPerfect Sence.Η ιδέα της ταινίας ήταν ενδιαφέρουσα, αλλα η ίδια η ταινία παραήταν μαυρη για να με κάνει να ενδιαφερθώ περισσότερο. Μην παίρνετε τον εαυτό σας τόσο σοβαρά.Bridesmaids.Θα υπάρχει στη λίστα με τις καλύτερες, αλλα λίγα πράγματα με έκαναν να γελάσω πραγματικά στη ταινία. Η υπέρβολή του shower και κυρίως η φάτσα της Wiig.Extremely loud and Incredibly close.Το official word είναι οτι δεν πιάνεται φέτος, αλλίως θα ήταν σίγουρα μέσα στην δεκάδα. - Feb 17, 12Πάμε στα γρήγορα και οι Β' γυναικείοι με ακόμα ένα teaser video φυσικά.
10. hayden panettiere (Scre4m) - Feb 17, 12Εφτά στους 10 είναι μαλάκες με κάποιο τρόπο. Η πρώτη blogoscars 2012 λίστα και μαζί το πρώτο video teaser. Enjoy!
10. Corey Stoll (Midnight in Paris)
Καλά που μου τον θυμήσατε. Μου έλειπε μια θέση και κρίμα να την έπαιρνε ο Matthew Broderick
9. Brad Pitt (The tree of life)
Ομολογώ οτι το οικογενιακό του δράμα δεν ηταν οι καλύτερες στιγμές της ταινίας για μένα.
8. Δεινοσαυρος (The Tree of Life)
Αυτή ήταν. Θα ήθελα πολυ να συνέχιζε η ταινία για κανένα μισάωρο έτσι. Με τον δεινόσαυρο να συνεχίζει τη βόλτα του κάνοντας poke πράγματα με το πόδι του.
7. Justin Timberlake (Bad Teacher)
Έπρεπε να τον βάλω για κάποια απ' τις ταινίες του φέτος και νομίζω στο Bad Teacher ήταν ο πιο απολαυστικός.
6. Kevin Spacey (Horrible bosses)
Αφεντικό μαλάκας.
5. Michael Parks (Red State)
Θρησκευτικός μαλάκας.
4. Ezra Miller (We need to talk about Kevin)
Γιός μαλάκας.
3. Seth Rogen (50/50)
Καθόλου μαλάκας.
2. Ryan Gosling (Crazy stupid love)
Γυναικάς μαλάκας.
1. David Tennant (Fright Night)
Απολαυστικά μαλάκας και ο πιο διασκεδαστικός Β αντρικός που είδα φέτος.
"I fucked her. Filthy". Μόνο και μόνο γι αυτό αξίζει τη πρωτιά. - Feb 06, 12Εκτός των μεγάλων Χολιγουντιανών παραγωγων και του ανεξάρτητου κινηματογράφου, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία ταινιών κάθε χρόνο. Ταινίες που πάνε straight to DVD και μοιράζονται ισότιμα τα ράφια/sites, με τα blockbustερικά ξαδέρφια τους, προσπαθώντας να τους κλέψουν λίγη απο τη δόξα. Rip-offs, ταινίες ξεπλύματα χρημάτων ή απλά κακές και φτηνές παραγωγές, στην καλύτερη περίπτωση με μεράκι.
Να τονίσω οτι δεν έχω δει καμία απο αυτές τις ταινίες και δεν εχω πρόθεση να το κάνω, αν και μερικές με βάζουν πάντα σε πειρασμό όποτε κοιτάω τα κακoφτιαγμένα cover τους.
20. Cowboys vs Vampires
Αυτο θα ήταν πολυ πιο ψηλά στη λίστα μου αν δεν του άλλαζαν τίτλο και δεν εβαζαν εξωφυλλο απο τσόντα.
19. Alien Agent
Driven by vengeance. Fueled by honor. Hunted by ALIENS
Παιζει ο Mark Dacascos που απο μόνο του κάνει την ταινία κακή, και ο Billy Zane ρε φίλε. Πως ξεπεσε έτσι αυτός ο άνθρωπος, ε?
Επίσης για πολλές μέρες διάβαζα Alien Agenda.
18. Strippers vs Werewolves
Εψαχνα να δω ποια είναι αυτή η ξανθιά, βλέποντας την στο Look who's talking now, και βρήκα αυτο. Τιποτα το σοβαρό και η υπόλοιπη φιλμογραφία της.
17. Battle of Los Angeles
Επειδή το κανονικό Battle: Los Angeles δεν ήταν αρκετά κακό. Κρατάω επιφυλάξεις οτι αυτη η ταινία μπορεί να έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Πάντα με χειρότερα εφε.
16. 3 Musketeers
Κρατάμε τον ίδιο τίτλο με την άλλη ταινία και όλο και κάποιον θα κοροϊδεψουμε. All for one and GUNS for all!
15. Rocket Compulsion
Υποτίθεται είναι ντοκυμαντερ, αλλα με τέτοιο εξωφυλλό και με τον Rocketeer wannabe να δειχνει δεν θα μπορούσε να λείπει απο τη λίστα μου. Dare to dream!
14. Almighty Thor
As in "Almighty Thor, I actually watched this!" παραγωγή Syfy, ενας τύπος με σφυρί απο τα Jumbo. Τα βίντεο των blogoscars θα εχουν περισσότερη δουλειά.
13. Super Tanker
Απο μόνο του δεν ακούγεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Αλλα αν τους φέρουμε σε επαφή με τους παραγωγούς της παρακάτω ταινίας τότε εχουμε...
12. Super Shark
Super Tanker vs Super shark! Είναι πολυ κρίμα αυτή η ευκαιρία να πάει χαμένη. Οπως είναι κρίμα να πάνε χαμένα και τόσα τανγκς. Αλλα η λύση έρχεται στην αμέσως επόμενη ταινία.
11. Sand Sharks
Super Sand Sharks vs Almighty Thor's Super Tanker! DARE TO DREAM!
10. The Adventures of Chris Fable
Κάποιος μας σφύριξε οτι υπάρχει άνοιγμα στην αγορά φέτος για τα μικρά αγόρια μάγους. Ο Δικός μας έχει και φίλο ρομπότ παρέα. Time to believe!
9. Bong of the dead
Μπορεί να μην του φαίνεται με την πρώτη ματιά αλλα ο τίτλος ειναι πανέξυπνα φτιαγμένος για να προσελκύει το target group της ταινίας. Oh, there will be bud.
8. Evil bong 3
Τρία? Seriously? Χαίρομαι που ο μπάφος δεν μου προκαλεί ποτέ την ανάγκη να δώ τέτοιες ταινίες ή κάποιου είδους ταυτιση. Είμαι ακόμα ΟΚ. Also, άλλη μια χαμένη ευκαιρία για 'Evil bong of the dead'. Τρία.
7. Don't let him in
Κανέναν! Ουτε κάν τον right one. Αλλά σοβαρά τώρα, ποιός θέλει να μπεί σε μια παράγκα στο δάσος, με ανθρώπινα μέλη να κρέμονται με αλυσίδες στο δέντρο της αυλής? Δεν πρέπει να έχει σχέση με βρυκόλακες πάντως, κατι για serial killer λεει στο tagline.
6. Zombie Diaries 2
Δύο! Τι σκατά συμβαίνει με τα πλάσματα του σκότους και γράφουν ημερολόγια? Ευτυχώς ο @Georgethebeast την έχει δεί και μου εξήγησε τι συμβαίνει.
5. Battle: New york day 2
Δευτερο rip-off. Νόμιζαν οτι θα κάνει πολλά λεφτά αυτή η ταινία. Η μάχη που ξεκίνησε στο L.A. συνεχίζεται ανεπίσημα στην Νέα Υόρκη. Στον τίτλο τουλάχιστον.
Απο τους παραγωγούς του Pandora machine και του Clone Hunter. Και απο το cast ξεχωρίζω τον Maduka Steady.
4. Alien Armageddon
Λίγο απο Cowboys and Aliens, λίγο απο Battle: LA και all-around Brokeback mountain, το Alien Armageddon κραυγάζει για αποδοχή.
3. Robotropolis
Για τον τίτλο και μόνο αξίζει την τρίτη θέση. Θα την έβλεπα μόνο και μόνο για να ακούσω τη λέξη απο το στόμα ενός ρομπότ. Επίσης το εξώφυλλο ειναι τόσο αχταρμάς όσο η σκηνοθεσία του Bay στο τρίτο Transformers.
2. Chromeskull. Laid to Rest 2
CHROMESKULL! Απο τον σκηνοθέτη του Randomask και τον παραγωγό του Guy with Knife ερχεται το δευτερο κεφάλαιο του καλογυαλισμένου τρόμου. Ή το τρίτο, δεν έχω καταλάβει.
1. Aliens vs Avatars
Αυτό ηταν απο καιρό το αγαπημένο μου στη λίστα. Aliens vs Avatars, ενα crossover που θα εμοιαζει ενδιαφέρον αν μιλούσαμε για τα γνωστά Aliens. Αλλα πρόκειται απλά για κάποια μυγόμορφα aliens, με τις δυνάμεις των Predators και κίτρινα μάτια που ξεχωρίζουν σαν διαστημικοί όρχεις στο κάτω μέρος του πόστερ. Και ένα generic UFO απ' το πενήντα με μια εκρηξη μάλλον ζωγραφισμένη στο χέρι. Η υπόλοιπη παραγωγή δεν φαίνεται και πολύ καλύτερη απο το trailer. AvsA. Don't get caught in the middle!
Special mention, το "Revenge of the Electric car".
Turns out οτι δεν είναι μια ταινία για την vegan ξαδελφη της Christin να σκοτώνει όποιον δεν κάνει ανακύκλωση. Είναι κανονικό documentary για τα electric cars...
Ισως θα έπρεπε πρωτα να δω τουλάχιστον τα trailers ολων αυτων των ταινιών. Θα έκανε ενα ενδιαφέρον update. - Dec 03, 11Πολύ gaming αυτό το καιρό και τα καλύτερα ακόμα έρχονται. Μέσα στο Beta testing weekend του Star Wars: The Old Republic κατάφερα να φτάσω τρείς χαρακτήρες σε level 12 και να παίξω ενα παιχνίδι που περίμενα καιρό. Οι εντυπώσεις μου μικτές, όπως και το ίδιο το SWTOR.
Η επαφή μου με τα ΜΜΟ δεν είναι μεγάλη. Αρχίζει και σταματά με λίγους μήνες στο Star Wars Galaxies, κάποια χρόνια πριν, και ενω πέρασα πολυ ωραία όσο κράτησε, φροντίζω να μένω μακριά απο τέτοια παιχνίδια για πολλους λόγους, και ενας απο αυτους είναι και η ελλειψη ιστορίας. Επίσης, σιχαίνομαι να διαβάζω κείμενα. Το SWTOR ερχεται με τρία σημαντικά plus: Full voice acting quests και προσωπικό storyline στον κάθε χαρακτήρα, το συμπαν των πολυαγαπημένων KOTOR και το όνομα της Bioware, συνώνυμο σεβασμού στα story-driven games. Αυτα είναι μεν αρκετά για να το ξεχωρίσουν απο τα άλλα MMOs εκει έξω και, παιζοντάς το, ειναι πολλές οι φορές που νομίζεις οτι παίζεις ενα single player game. Καποια storylines εχουν ενδιαφέρον, το voice acting ειναι πολύ καλό, και γενικά είναι αλλιώς να σου το δίνουν το quest με προφορικό λόγο ρε φίλε. Ακόμα κι αν είναι το πιο generic. Βέβαια, επειδή είναι online, μοιαζει σαν ένα παλιό single player, και παρόλο που ξέχασα την υπαρξη του Skyrim για τρεις μέρες, όταν γυρισα πίσω σε αυτό ήταν σαν να γυρνάω στον "αληθινό κόσμο" απο τη διαφορά στα γραφικά και στη λεπτομέρια.
Το online κομμάτι του στο θυμίζουν συνήθως οι 10 PCs γυρω απο τον κάθε quest-giver, αλλά μετά αρχίζει το cut scene και σου λέει οτι έσυ είσαι ο μοναδικός και ηρεμείς και πάλι. Και η παρέα στα μπουντρούμια δεν είναι άσχημη. Κάνοντας αποστολές σε group παιρνουν ολοι μέρος στις κουβέντες και κερδίζεις social points με τα οποία αγοράζεις και χρησιμοποιεις καποια special items. Παίξαμε το μεγαλύτερο μέρος του Jedi storyline μαζί με τον @DukeOGlue κάνοντας αποστολές μαζί και βλέποντας ως παρατηρητές ο ένας το class quest του άλλου. Βαζοντας και skype, ουσιαστικά είναι σαν να παίζεις ενα action adventure με παρεα, αλλα αντι να κάθονται παθητικά διπλα στον καναπέ, παιρνουν μερος στο παιχνίδι. καπως έτσι πρεπει να ήταν το Legend of Zelda: Four Swords.
Ξεκίνησα απο τους Jedi, γιατι για μένα τουλάχιστον αυτοι και οι Sith είναι το Star Wars. Απο την άλλη, jedi παίζεις σε κάθε άλλο SW game και ειναι απο τα πιο βαρετες και επαναλαμβανόμενες ιστορίες. Ασε που τους γράφουν σαν τα αρκουδάκια της αγάπης. Τουλάχιστον στα παλιότερα KOTORs ή στο Jedi Knight υπήρχε μια ιστορία πίσω απο σένα και αργούσες να πάρεις το lightsaber σου. Εδω φαίνεται να έδωσαν εμφαση στο πόσο βαρετοί φλώροι είναι. Καποια generic επιδρομή καποιων generic πλασμάτων σε βαζουν σε διαδοχικές αποστολές, κανοντας τους πάντες γύρω σου να σε επαινούν. Στο τέλος, δε θυμάμαι καν τι πρέπει να κάνω. Απλά ακολουθώ τα βελάκια. Ασε που το fighter class τους ειναι πολυ αδύναμο. Στο ίδιο level, η Jedi consular του Dim εκανε πολυ περισσότερο damage απο την Jedi knight μου και μόνος τα βρήκα σκούρα πολλές φορές.
Το παίξιμο στη Sith μεριά ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό. Οι μάχες, κοντά στην ψυχοσύνθεση των Sith ηταν πιο νευρικές και χορταστικές, το γράψιμο τους είχε σκέρτσο και η ιστορία τους ήταν γεμάτη δολοπλοκίες και ιντριγκες. fun. Και είχε και αρκετές αποστολές που δεν εβγαιναν χωρίς παρέα, δινοντας σου ευκαιρίες για καλύτερο level up. Αλλά εκεί που χάρηκα παιχνίδι ηταν ο Smuggler. Πρώτα απ' όλα η ιστορία ήταν πολυ προσωπική και σε εβαζε περισσότερο απο τις άλλες στο κόσμο του SWTOR. Σου εκλεψαν το σκάφος. Στο 70% των διαλόγων υπήρχε η επιλογή "I just want my damn ship back" και το υπόλοιπο γράψιμο ήταν αστείο και γενικά στο ύφος του Han Solo. Ο αλήτης με τη χρυση καρδιά. Επίσης ειναι και ο μόνος λόγος που θέλω να ξαναπαίξω και να δω πως θα παει η ιστορία του και πότε θα πάρει το σκάφος του πίσω.
Γύρω στο level 10 φευγεις απο τον αρχικό σου πλανήτη και πριν πας στον επόμενο μπορείς να παρεις το special class σου και crafting skills. Δε ξερω πόσο ανοίγει το παιχνιδι μετά που παίρνεις δικό σου σκαφος αλλα μέχρι εκει το online κομμάτι του μοιάζει μικρο και το single player αρκετά linear. Τα group quests εχουν πλάκα αλλα το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού τελικά το παίζεις μόνος και το single player experience δεν θα φτασει ποτέ πραγματικά single player games οπως το Mass Effect 3 της ιδιας εταιρίας που αναμένεται. Σίγουρα θέλω να το ξαναπιάσω στα χέρια μου αλλα δεν νομίζω τελικά να το κρατήσω για πολύ καιρό. Πότε βγαίνει είπαμε το Mass Effect 3?
Next: I'm Batman - Dec 03, 11
Μετά απο 100+ ώρες που αφιέρωσα στο πεμπτό κεφάλαιο των Elder Scrolls, είπα να μοιραστώ καποιες σκέψεις που μου κάνουν συντροφιά τόσες μέρες στα παγωμένα βουνά του Skyrim.
Τα Elder Scrolls τα γνώρισα μέσα απο το Morrowind. Θυμάμαι το Daggerfall βλέποντας τον φίλο μου τον Νίκο να είχε κολλήσει τότε, αλλα εκείνη την εποχή τα PCRPG δεν μου γέμιζαν το μάτι. Προτιμούσα την απλοϊκότητα του Quake και, για ο,τι αλλο χρειαζόμουν υπηρχαν τα adventures. Και το Morrowind στην αρχή το παράτησα με το που βγήκα στον ανοιχτό κόσμο, αλλά όταν τελικά το ξανάπιασα και αρχισα να το εξερευνώ, ήταν μια απο τις δυνατότερες gaming εμπειρίες μου.
...Κάτι που δεν ήταν το Oblivion. Λίγο το fast travel στην αρχή εκανε τον κόσμο του μικρό, και λίγο το level up ολων των πραγμάτων γυρω σου τον εκανε κουραστικό γρήγορα. Αλλά παίζοντας το Skyrim, διαπίστωσα οτι τις περισσότερες αναμνήσεις τις έχω τελικά απο αυτό. Και, το Oblivion ήταν πανέμορφο. Ω, φίλε, ο αληθινός κόσμος ήταν τόσο μουντός μπροστά στα λιβάδια της Cyrodiil. Και ειχε memorable και ξεχωριστά quests, όπως εκείνο που έπρεπε να μπείς μέσα σε έναν μαγεμένο πίνακα και να πολεμήσεις ζωγραφιστά trolls με βέλη βουτηγμένα σε νέφτι.
Ενα μπουκάλι νεφτι είχε πάντα τη θέση του στο trophy room μου. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κουβέντες όλων στις πόλεις για τα mudcrabs.
- I saw some mudcrabs by the water recently
- I hear others say the same.
Είχε όμορφο και εξυπνο γράψιμο το Oblivion, με αρκετό humor μέσα του. Απ' τους διαλόγους, μέχρι τους τίτλους των quests.
Και γενικά αυτά σκεφτομαι όσο παίζω το Skyrim. Για το πόσο όμορφο και ιδιαίτερο ήταν το Oblivion, ενα παιχνίδι που ξαναλέω δεν με είχε αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις στην αρχή.
Οχι οτι το Skyrim ειναι ασχημο. Αν υπήρχε skill 'Photographer' που ανεβαινε με τα screenshots που παίρνεις, θα το είχα τερματίσει σίγουρα. Αλλα δεν εντυπωσιάζει τελικά σε τίποτα. Το πρωτόγνωρο συναίσθημα του απέραντου ελευθερου κόσμου έχει χαθει απο εποχές Morrowind, και η άισθηση καινουριου και θαυμαστού δεν αγγίζει καν τον προκάτοχο του. Και εν τέλει περιμένω αυτο το level γραφικών απο οποιοδήποτε συγχονο παιχνίδι. Ισως να είναι σημάδι των καιρών. Τα παιχνίδια φαινεται να σταμάτησαν να νοιάζονται να μας εντυπωσιάσουν με τα γραφικά τους μιας και τα περισσότερα εχουν στόχο τις κονσόλες. Ίσως να φταιει και η μουντάδα του Skyrim. Ναι, στέκομαι πολλές φορές να θαυμάσω το τοπίο αλλα πόση ομορφιά να κρύψεις σε χιονισμένα βουνά. Αυτό που σου μένει τελικά ειναι ασπρο-γκρι. Και, χιονισμένα βουνά ειχε και στο Oblivion. Και ήταν και η χειρότερη μου τοποθεσία.
Σαν feeling ειναι καθαρόαιμο Elder scrolls. Ο κόσμος παραμένει γνώριμος και προσαρμόζεσαι αμέσως σε αυτόν αν έχεις παιξει καποιο απ' τα προηγούμενα. Σαν ιστορία ενιωσα οτι με έβαλε πιο στρωτά στη βασική ιστορία. Και εδω έκανα level up detour, αλλα στο Oblivion και στο Morrowind μου πηρε μηνες μεχρι να ασχοληθώ με τα main quests. Στο Skyrim κρατάω μια ίση απόσταση μεταξύ main και των αλλων, κρατώντας και ολόκληρες πόλεις worth of quests για να έχω κάτι να κάνω μετά. Εξάλλου, στο main υπάρχει το μόνο πράγμα που εντυπωσιάζει στο Skyrim.
Η στιγμή που σκοτώνεις τον πρώτο σου δράκο ειναι φοβερή. Και ακόμα και τώρα, με 20 dragon souls αχρησιμοποίητα, ακόμα χαίρομαι καμιά φορά που εχω random encounter με έναν απο αυτούς. Ειδικά αν τύχει να είναι κινηματογραφικό αρκετά, οπως τη νύχτα που εφτασα για πρώτη φορά στη Windhelm. Ενας εκοβε βόλτες πέρα στους κάμπους και όλοι ηταν φοβισμένοι και σε ετοιμότητα. Βέβαια κι αυτό μπορεί να καταντήσει κουραστικό, ειδικά οταν υπάρχει κι άλλον κόσμος τριγύρω και κινδυνευεις να τους χτυπήσεις με τα area attacts σου. Απο την αλλη, τραβάνε τον δράκο.
Οι followers ειναι άλλη μια στενάχωρη ιστορία στο Skyrim. Εχουμε καλομάθει απο την Bioware οι followers να είναι ο κόσμος μας όλος, αλλα ακόμα και στο Fallout της Bethesda υπήρχε ενα quest line πίσω απ' τον καθένα τους. Εδω ειναι απλά μουλάρια για loot και για να τραβάνε τα πυρά. Ενοχλητικά μουλάρια που μπαίνουν συνέχεια μπροστά σου. Τη Lydia τη κακομοίρα τη σκότωσα κατα λάθος και δεν το καταλαβα καν για μέρες. Νομιζα οτι "ε, καπου θα κόλλησε πάλι". Τελικά την έκανα resurrect μεσω κονσόλας απο τύψεις.
To level up και γενικά το skill system των elder scrolls πάντα μου άρεσε και το προτιμώ απ οποιοδήποτε αλλο rpg system. Ειναι λογικό. Δεν σου δίνουν αυτά τα μαγικά φασόλια, τα XP που μετά εσυ τα φυτευεις και ως δια μαγείας γίνεσαι καλύτερος σε οτι θες. Ο,τι χρησιμοποιείς, μαθαίνεις να το χρησιμοποιείς καλύτερα. Απλά πράγματα. Στο Skyrim εχει απλοποιηθεί αρκετά, έχοντας αφαιρέσει ενα μεγάλο ποσοστό skills (απο τα ηδη μειωμένα του Oblivion σε σχέση με το Morrowind), αλλα προσωπικά αυτό δεν με ενοχλεί. Το perk system σου δίνει αρκετά να ασχοληθείς και ειναι πολυ καλύτερο να εχει ένα 'one hand weapons' απο διαφορετικό skill για το κάθε ματσούκι. Κάνει βέβαια το level up πιο αργό, μην έχοντας το grinding του athletics και acrobatics αλλα γενικά δε μου λείπει τίποτα.
Κάτι άλλο που παρατηρώ στα Elder scrolls και, δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου. Φαινεται οτι κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει. Ειναι πάντα εκει αλλα πεφτει σε δευτερη μοιρα. Στο Morrowind υπηρχαν φοβερα πλάσματα, καβαλούσες ιπτάμενες σαυρες, πετούσες, υπήρχαν μαγικά που σου ανέβαζαν το athletics στα 5000 και με ενα πήδο... επεφτες στον θανατό σου απο χιλιάδες πόδια. Υπήρχαν οπλα τόσο δυνατά που μπορούσες να βγείς γυμνός έξω και να μην φοβάσαι για τίποτα. Στο Oblivion λιγότερο. Ηταν περισσότερο ιππότες, λιγότερο μάγοι. Παρόλα αυτά έβρισκες που και που κάτι ξεχωριστό. Εδω αρχισα να πιστευω οτι δεν έχει unique αντικείμενα. Πηρα τα βουνά για να κάνω ολα τα daedra quests μηπως και παρω κάτι αξιόλογο στα χέρια μου γιατι κανω κρα για ενα σπαθί με ένα damage πιο πάνω. Ένα. Και αυτα τα enchanting και smithing τα βαριέμαι. Δε παίζω για να δουλευω. Και μέχρι να φτάσεις ενα καλό level για να κάνεις τίποτα της προκοπής το έχεις τελειώσει το παιχνίδι.
Και πίσω στον αληθινό κόσμο, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο πόνου. Ως windows user εχω μάθει να είμαι tolerant στα λάθη στο software, αλλα το Skyrim πολλές φορές μοιάζει να κρέμεται απο κλωστές για να μην καταρευσει. Προβλήματα στον ήχο του, κρασαρίσματα, ολόκληρες λίστες απο bugs και glitches του παιχνιδιού στο internet. Broken quests εδω κι εκει. Ηδη εχει χρειαστεί console command για τρια quests και ειχα πρόβληματα γενικά σε πολλά. Υπάρχουν πολλές φορές που σκεφτηκα "δεν θα παρω αυτο το quest τωρα, ποιος ξέρει τι προβλήματα θα φέρει με τα αλλα. Ασε να τελειωνω πρωτα αυτα". Ειναι σαν το παιχνίδι να σου δίνει εναν λόγο να διαλέξεις την επιλογή "Οχι, δεν έχω χρόνο τώρα". Νιωθω περισσότερο σαν μάστορας, παρα σαν Nord warrior. Συνεχώς είμαι στην τσίτα και κάνω 5 διαφορετικά saves καθε δυο λεπτά, σε περίπτωση που η επόμενη μου κίνηση καταστρέψει τα προηγούμενα 3 quests ή κάτι γίνει και τα dialogue options του χαρακτήρα δεν εμφανιστούν. Ή είμαι με το Elder scrolls wiki ανοιχτό να ψάχνω λύσεις.
Δε ξέρω πόσα απο αυτά έχουν να κάνουν με το PC port. Γενικά μου έβγαλε ενα εντονο συναίσθημα οτι "το PC σου δεν ειναι το σωστό μηχάνημα για να κάνεις interact με αυτο το παιχνίδι". Αν και τα προβλήματα στα quests πρεπει να είναι universal και, σε αυτη τη περιπτωση χαίρομαι που έχω το console command.
Γενικά ξέρω οτι θα το αγαπήσω. Πέρα απο τα προβλήματα του που ελπίζω να λυθούν έστω στο μέλλον με patches, ειναι ενα παιχνίδι σε εναν γνωριμο και αγαπημένο κόσμο. Και ακόμα και αν μοιάζει με glorified expansion καμια φορα, ειναι ενα damn good and impressive one (πολυ περισσότερο απ οτι ήταν το New Vegas). Αλλα παιχνίδι της χρονιάς δεν είναι. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια φέτος που δικαιούνται αυτόν τον τίτλο και μέχρι τώρα φοβόμουν οτι θα υποσκιαστούν κάτω απο το Skyrim, αλλα οχι πια. Χαίρομαι κάθε φορά που θα μου δωθεί η ευκαιρία να χαθώ μέσα στην Tamriel, αλλα, όπως είπα και πιο πανω, φαινεται πως κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει. - Nov 02, 111. Denial
"Η ελλάδα δεν χρωστάει, της χρωστάνε, ακούς? Εμεις εχουμε δωσει τα φωτα του πολιτισμού και στις φλέβες μου κυλά το αιμα του Σωκρατη."
2. Anger
"Αυτοι, αυτοι οι μαλάκες φταινε, οι κλεφτες, οι αλλοι! Αυτοι που μας κυβερναν! Να καει να καει το μπουρδελο η βουλη! Εξω οι κλεφτες!"
3. Bargaining
"Μιλωντας για κλεφτες, να θυμηθω να δωσω λεφτα στη κόρη μου να λαδωσει τον εκπαιδευτη, να ξεμπερδευουμε γρηγορα με το δίπλωμα. Παλι καλά που ο,τι εβγαλα μεσα στο μηνα ηταν μαυρα. Γιατι? Ντροπή ειναι? Μονο οι αλλοι θα κλεβουν?"
4. Depression
"Ντρεπομαι... Η Ελλάδα με πληγώνει. Θέλω να φυγω απο δω. Αλλα δεν φταει κανένας αλλος, εμεις φταιμε που τους ψηφισαμε."
5. Acceptance(?) & Hope
"Αλλα ως εδω! Αρκετά πια με τους μαλάκες. Θα τους ξαναψηφίσει νομίζετε κανένας μετά απο όλα αυτα? Η Ελλάδα δεν ανηκει σε κανεναν!"
6. Go to 1. - Oct 18, 11Whose woods these are I think I know.His house is in the village, though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.
My little horse must think it's queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lakeThe darkest evening of the year.
He gives his harness bells a shakeTo ask if there is some mistake.The only other sound's the sweepOf easy wind and downy flake.The woods are lovely, dark and deep,But I have promises to keep,And miles to go before I sleep,And miles to go before I sleep.Το 'Stopping by the woods on a snowy evening', του Robert Frost, ειναι ένα απο τα αγαπημένα μου ποιήματα. Εστω, απο τα 5 ποιήματα που έχω διαβάσει. Και ο λόγος που είναι αγαπημένο δεν είναι τόσο για το πόσο visual είναι, ουτε επειδη εψαξα βαθιά μέσα του και ειδα τους συμβολισμούς του και αν μιλάει για τον θάνατο ή οχι. Στην πραγματικότητα το αγάπησα πριν ακόμα το διαβάσω, όταν το γνώρισα μεσα απο μια άλλη ιστορία, το "And miles to go before I sleep" του William F. Nolan. Και είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Με ρομποτ.Λεω συχνά οτι το αγαπημένο μου scifi short story ειναι το "Δεν ηταν συζυγία" του Theodore Sturgeon, αλλα το 'miles to go...' παραμένει αυτό που θα φέρω πάντα σαν παράδειγμα οταν μιλάω με καποιον που θεωρουσε μεχρι τωρα την επιστημονική φαντασία "ταινίες με λεηζερ και εξωγηινους". Ο ορισμός του Sturgeon για την επιστημονική φαντασία δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο εκπροσωπο:"A science fiction story is a story built around human beings, with a human problem, and a human solution, which would not have happened at all without its scientific content."Kαι η ιστορία του Nolan είναι ακριβως αυτό. Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Μια ιστορία με ρομποτ. Και επίσης, όλοι οι λόγοι που αγαπώ την επιστημονική φαντασια.Δεν θα την περιγράψω, δεν θα το κάνω καλά και εξάλου η ιστορία ειναι online και είναι μικρότερη απο το τυπικό σου αρθρο. - Oct 17, 11Όποτε θυμάμαι να κοιτάξω στα γνωστά μας μέρη για καινούριες ταινίες που έχουν κυκλοφορίσει, πεφτω αναποφευκτα επάνω σε παλιότερες κυκλοφορίες που βρίσκουν τον δρόμο τους προς το cloud, όπως τον "Μανιακό μπάτσο", τον οποίο έχω και σε βιντεοκασσέτα (αγορασμένη απο Μοναστηράκι), προς τιμή του κυρίου Bruce Campbell.Και παρόλο που η εκτεταμένη έκθεση μου στον βήτα κινηματογράφο (καθως και η παρωδια του) με έχει κάνει να μην εντυπωσιάζομαι ευκολα, κάπου κάπου σταματώ για να θαυμάσω ταινίες που, άθελα ή θελημένα ξεπερνούν και τις αστειότερες 'επίτηδες' ιδέες. Τίτλους και εξώφυλλα που θα ταίριαζαν μόνο σε context παρωδίας και υπερβολής, και που το μόνο word association που μπορείς να κάνεις κοιτώντας τες ειναι "money laundering".Φυσικά πια, μένω μόνο στο εξωφυλλο.Οπως το "Monsterwolf" που, ξεκινώντας απο τον τίτλο του, ειναι όσο generic θα μπορούσε να βγει απο έναν B-movie name generator. Who cares για την υπόθεση αυτης της ταινίας? Ποιος νοιάζεται αν υπάρχει καν. Η αφίσα της θα μπορούσε να κρέμεται στο γραφείο ενός fictional παραγωγου τέτοιων ταινιών σε μια κωμική σειρά. Και μην μένετε μόνο στον τίτλο, κοιτάχτε το cast: Jack London, Robert Picardo και Leonor Varela? Too fucking much!"Jack London and Leonor Varela, together again in... Monsterwolf"Δεν νομίζω να κάτσω ποτέ να δω το Monsterwolf. Ακόμα και σε περίπτωση παρέας και καψίματος υπάρχουν αμέτρητα καλύτερα (χειρότερα?) πραγματα να δείς. Αλλα το ευχαριστώ που υπάρχει για να μας κάνει challenge εμας τους κωμικούς να σκεφτόμαστε ακόμα πιο αστειους τίτλους.Τέλος, αν ποτέ βρεθώ να ταξιδευω πίσω στον χρόνο, στα 80ς ας πούμε που ο κινηματογράφος ειχε αρκετά παραδείγματα trippy sci-fi ταινιών και κάποιος μου ζητούσε να του δείξω πως είναι οι ταινίες στο μέλλον, δεν θα μπορούσα να βρω πιο obscure και futuristic looking τιτλο ταινίας απο το Vlog.Πέρα απο τις τρεις λεξούλες κάτω, δεν υπάρχει καμία άλλη πληροφορία για την ταινία. Ακόμα και το Monsterwolf λιγο πολυ με τον τίτλο και μόνο σου λεει περι τίνος πρόκειται. Και έχει και δυο μεγάλα λαμπερά μάτια στη μέση.Εδω, μπορεί εμείς να καταλαβαίνουμε περι τίνος προκειται, επειδή ξέρουμε τη λέξη, αλλα τι βλέπει ένας ανθρωπος 30 χρόνια πριν? Μια φουτουριστική τηλεόραση με μάτια, ενα δωμάτιο ποτισμένο στο LSD, και μια και μόνο λέξη που μπορεί να σημαίνει τα πάντα. VLOG.Is 'Vlog' an alien, an entity, a god? Or maybe a computer program. Or is it a drug? Who knows, it's the future.
VLOG is everywhere. VLOG is VLOG. Bleep. - Oct 10, 11
Σε λίγο καιρό θα ενεργοποιηθεί σε όλους το Facebook timeline, το καινούριο προφίλ του facebook που παρουσίασε ο Mark Zuckerberg στα γενέθλια μου, στις 22 Σεπτεμβρίου. Καλύτερο δώρο δεν θα μπορούσα να έχω.
Αισθητικά και μόνο ήδη άρχισαν να γραφονται αρθράκια δεξια κι αριστερα με "10 stunning designs with the new facebook timeline", δειχνοντας creative τρόπους για να ξεχωρίζει το προφίλ σου, αλλα επικεντρωνονται στο cover photo. Η πραγματική μαγεία του timeline ομως βρίσκεται αλλου.
Το Facebook timeline ειναι κάτι παραπάνω απο ενα απλό redesign. Ειναι ενα ψηφιακό αλμπουμ ολόκληρης της ζωής σου, ενα backup των αναμνησεων σου, τόσο αυτών που έχεις σε κουτιά, όσο και αυτών που μέχρι τωρα είχες στο κεφάλι σου και είναι επίσης ενα τρόπος να ταξιδευεις πίσω στον χρόνο. Αρχίζει απο την ημερομηνία γέννησης σου και καταλήγει στο σήμερα. Και ανάμεσα μπορείς να προσθέσεις ο,τι θές, στη χρονολογία που θες, δίνοντας σου έτσι τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μια εικόνα της ζωής σου με όση λεπτομέρια σου επιτρέπει η μνήμη και το υλικό σου. Ή να το πάρεις τελείως αλλιώς. Οι τρόποι που μπορει να χρησιμοποιηθει ειναι πάρα πολλοι.
Αυτες ειναι οι πραγματικές δημιουργίες που θέλω να δω. Θελω να δω μοναδικούς τρόπους παρουσίασης της ζωής καποιου (ή μιας εταιρίας, ακομη). Μπορει κάποιος να χτίσει ολη του την ιστορία με video clips τραγουδιων που ακουγε σε καθε εποχη. Μπορει να το κάνει σε comics. Μπορεί κάποιος να προσθέσει στη ζωη του φανταστικά στοιχεια ή ακόμα και να δημιουργήσει μια παραλληλη ζωη! Θα ήθελα να δω το προφίλ ενος vampire, να εκτείνεται 400 χρόνια στο παρελθόν. Ή τη βιογραφία ενός alter ego. Θα ήθελα να δω ενα timeline "αν υπηρχε το facebook απο τα 80ς" με ανθρώπους να κάνουν posts πραγματα που θυμούνται ή έχουν γραψει σε λευκώματα, ημερολόγια κτλ.
Και το timeline δεν σταματά εκει. Θα υπάρχει απο δω και πέρα, δινοντας σου τη δυνατότητα να κάνεις posts πισω στο χρόνο. Αν ακούσω ενα τραγούδι στο youtube και μου θυμίζει μια εποχή μπορω να το μοιραστώ κατευθείαν στη σωστή χρονολογία. Και ίσως γραψω και κάτι γι αυτο. Ή ισως βαλω μια φωτογραφια. Like so.
Και ίσως, παλιοι συμμαθητές μου αρχίσουν να κάνουν comments, αρχίζοντας εναν διάλογο με τις μνήμες που έχει ο καθένας απο τότε. Ή εχουν κι αυτoi φωτογραφίες μου που δεν εχω δει ποτέ ή κάτι που είχα γράψει. Πράγματα που... τότε ηταν δυσκολο να κανεις share. Ή να αναγνωρίσουν στην φωτογραφία καποιον που έχω χάσει τα ιχνη του και θα ήθελα να τον βρω. Σιγά σιγά, θα δημιουργούμε μια όλο και πιο λεπτομερή εικόνα τόσο της ζωής μας όσο και της κάθε εποχής.
Και φυσικά υπάρχει πάντα το "ποιος θέλει να θυμηθει τα χάλια του", δημόσια κιόλας, ή να "ξυνει παλιές πληγές" (ναι, μπορεις να βαλεις και ολα σου τα relationships που είχες ανα καιρους. Αν θες). Αλλα, seriously, δεν με απασχολουν τα τραυματα του καθενός και τους λόγους που έχει να κρύφτει. Εδω μιλάμε για το πως θα διαμορφωθεί η ψηφιακή μας ζωη οχι για το αν ησουν χοντρος στο λυκειο ή ακουγες τους Cure. Στο κάτω κάτω εσύ πάντα θα ορίζεις τι και πως θες να το μοιραστείς. Για μένα πάει κάπως έτσι:
Γεννημένος σε μια τελείως αναλογίκη εποχή, πάντα ζήλευα που δεν είχα στη ζωή μου τα εργαλεία επικοινωνίας που έχει ο κόσμος σήμερα. Και επειδή ζήλευα απο τότε, τα πήγα οσο καλύτερα μπορούσα για την εποχή και τα resources μου. Μου πήραν την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή στην έκτη δημοτικού, το 1987 και ήταν αυτό το μικρό πραγματάκι.
(Να μια ωραία ιδέα για το timeline. Event με το όταν πηρα την πρώτη μου κάμερα και φωτογραφίες που τραβηξα με αυτή τότε)
Επίσης γυρω στην ίδια εποχή φορεσα γυαλιά και μου περασε για πρωτη φορά απο το μυαλό η ιδεα να ειχα μια μικρή καμερα στα γυαλιά μου, κινηματογραφόντας ΟΛΗ μου τη ζωη. I was ready and I was waiting.
Και τώρα έχω τη δυνατότητα να κανω upload τη ζωη μου ψηφιακά, μεταφέροντας την απο τον κουρασμένο, παλιο και μη εμπιστο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου (ή απο τα κουτιά παπουτσιών στη ντουλάπα μου) στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Να ταξιδεψω πίσω στο χρόνο και να συνδεθώ με το παρελθόν μου με τρόπους που δεν μπορούσα τότε. Και αυτό ειναι μόνο η αρχή. 5 χρόνια στο μέλλον, αν έχω δίκιο κι αν περισσότεροι ανθρωποι νιώθουν όπως εγω, το timeline θα είναι τόσο μπροστά όσο ειναι τώρα το skype απο το IRC.
Το Facebook timeline ειναι αυτό που θα έπρεπε να είναι το google+ για να δικαιολογεί κάπως την υπαρξη του. Είναι η αρχή μια τελείως διαφορετικής social εμπειρίας. We can time-travel now. and yes, change the past as well.
Και αν πεθάνω πριν γίνω αθάνατος, αυτό θα είναι το μόνο μου παράθυρο προς την αθανασία. Ολη μου η ζωη, ποιος ήμουν, πως ήμουν, τι έζησα, ποιους αγαπησα και ποιοι με αγαπήσαν, όλα αυτά που κάνουν εμένα θα ζουν για πάντα εκει. Ο Θανάσης θα είναι ζωντανός, interactive, για πάντα, σε όλο τον χρόνο. And, yeah. You can take that as a threat.
Αν θέλετε να ενεργοποιήσετε το timeline απο τώρα, υπάρχει ευκολος τρόπος. Πρεπει να κάνετε verify το προφίλ σας (δινοντας το κινητό σας και βαζοντας τον κωδικό που θα σας στειλει σε μηνυμα το facebook) και μετά να ακολουθήσετε τις οδηγίες αυτου του video. Ή να περιμένετε, δε νομίζω να αργήσει πολυ. Και όταν το ενεργοποιήσετε ρίχτε μια ματιά στο δικό μου (μονο αυτοι που εχουν timeline βλεπουν το timeline του αλλου).
Και ελπίζω οι φοβοι και οι ανασφάλειες σας να μην σταθουν εμπόδιο στο να πάρετε μέρος σε αυτό. Αν δεν σας ξέρω καλά, θέλω να σας γνωρίσω καλύτερα. Με τον τρόπο που έσεις θέλετε. Και αν σας ξέρω καλά και χρόνια, well, ετοιμαστείτε για πολλαπλά blasts from the past.
Αφήνω τον Don Draper να κλείσει (του οποίου επίσης θα ήθελα να δω το timeline του). Λεξη προς λέξη μαζί σου. - May 30, 1110 μέρες πριν, ρώτησα τη @ninagouveli τι είναι αυτό το #greekrevolution που ακούω στο twitter. Μου είπε για τους Ισπανούς και οτι θέλουν μερικοί να το κάνουν και στην Ελλάδα και είπα "Α, ενα μεγάλο street party, με μουσικές και χαβαλέ κτλ. Cool"
5 μέρες πρίν, καθώς γυροφέρναμε στο Σύνταγμα με ρώτησε η Νίνα, "πιστευεις οτι θα βγεί κάτι απο αυτό?"
"Κοίτα", της απάντησα, "αν κρατήσει, και αυξηθει ο κόσμος στις επόμενες μέρες, και δεν γίνουν επεισόδια... ίσως σε 5 μέρες να αρχίσει να ενοχλέι και..."
"Και σε 5 μέρες θα στείλουν τα επεισόδια για να το διαλύσουν" συμπλήρωσε εκέινη.
Παραλίγο να βγεί σωστή και αυτή η πρόβλεψη
The revolution is mine, mine, MINE!
Μιας και οι 'επίσημες' πηγες πληροφόρισης δεν καλύπτουν το γεγονός όσο θα έπρεπε, προσπαθώ να ενημερώνομαι οταν δεν είμαι εκει απο twitter, fb, indimedia και λοιπά, και παρατηρώ τραγελαφικά περιστατικά ελιτισμού, ταξικού ρατσισμού και downright ηλιθιότητας για μια κίνηση που έχει ως σκοπό (θεωρητικά πάντα) να "ξυπνησει τη μάζα". Μόνο που μερικοί δεν νομίζω να καταλαβαίνουν ποια είναι η μάζα και δυστυχώς πρόκειται για τους πιο ενθερμούς υποστηρικτές του revolution.
Διαβάζω καθημερινά σχόλια τύπου: "Πως ήρθε αυτή με τα τακούνια...", "Κοίτα την λαϊκιά", "οι μισοι που φωνάζουν έχουν ακριβά αυτοκίνητα", "κάτι κοριτσάκια χαχανίζουν", "ο μαλάκας δίπλα μου χαμογελάει" και γενικά "σταματήστε να περνάτε καλά και ντυθείτε σαν λέτσοι". Παρεξηγηση, παιδιά. Όταν λέμε οτι θέλουμε ο κόσμος να ενωθεί με μια φωνή, δεν εννοούμε την δική σας.
Just the facts, ma'am
Τωρα στο "τι θα βγεί"? Αστειευόμουν προχθές οτι ο καλύτερος τρόπος να διαλυθεί αυτό το πραγμα θα ήταν να βγεί ο Παπανδρέου με ένα μικρόφωνο και να πει "Ορίστε, σας ακούω! Τι θέλετε;" Βάλτους έναν έναν να προτείνουν λύσεις και επιθυμίες και οι κωμικοί στην Ελλάδα θα είχαν υλικό για ένα χρόνο. Για μένα το greekrevolution δεν ήταν ποτέ about solutions. Το βλέπω ως μια γενική εκτόνωση όλης αυτής της 'αγανάκτησης', μιζέριας και κατάθλιψης που μας έχει σκεπάσει τον τελευταίο χρόνο. Όπως τα χριστούγενα, που δεν έχει σημασία αν τα συνδέεις με την γέννηση του Χριστού ή το ηλιοστάσιο ή τον Πάνα. Σημασία έχει οτι χρειάζεσαι έναν λόγο να χαρείς και να γιορτάσεις μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Και για μένα αυτό και μόνο είναι αρκετά σημαντικό για να το υποστηρίξω.
Aν βγεί κάτι παραπάνω καλό θα ήταν αλλά τί ακριβώς? Ποια λύση πιστεύετε οτι θα βοηθούσε πραγματικά την κατάσταση αυτη τη στιγμή? Οι 30, 40 έστω 100 χιλιάδες κόσμος δεν είναι δα και τίποτα τρομερό αν το σκεφτείτε. Έχω δει περισσότερο κόσμο σε συναυλίες και είμαστε 11.5 εκατομμύρια. Ακόμα κι αν μετρήσουμε τον κόσμο στις άλλες πόλεις, και ακόμα κι αν μετρήσουμε αυτους που θέλουν να κατέβουν και δεν μπορούν ή τους 'σιωπηλούς υποστηρικτές' πόσους μαζευουμε? 200 χιλιάδες; 300; 11.5 εκατομμύρια, ξαναλέω. Αν γίνει δημοψήφισμα ίσως απογοητευτείτε απο τα αποτελέσματα, I'm just saying. Και όταν βρίζεις όποιον δεν είναι σαν τα μούτρα σου μειώνονται και οι πιθανότητες να μαζεψεις κι άλλο κόσμο.
FOCUS! - May 14, 11Spoiler free.
10 χρόνια πριν, το Smallville ήταν η πρώτη σειρα που προσπαθούσα να κατεβάζω με τις πενιχρές ελληνικές ταχύτητες. Ηταν η σειρά που ξύπνησε την κοιμησμένη απο χρόνια τηλεοπτική συνειδησή μου, δειχνοντας μου οτι υπάρχουν καλύτερα πράγματα εκει έξω απο τις μαλακίες που αγοράζουν τα ελληνικά κανάλια (δεν ειχα δει ακόμα Buffy εννοειται).
Που να ήξερα τότε οτι αυτή η σειρά θα έμενε κολλημένη σε εκείνη την εποχή. Εχοντας παραδώσει τα όπλα κάπου στη 5η σεζόν και χρωστώντας τη συνέχιση του οχι στη ποιότητα αλλα στην τυχη του να έχει μια μυθολογία 70 χρόνων να τραβάει και να εντάσει άτεχνα στο συμπαν της, παρέμεινε μια κακιά συνήθεια που με κάθε season finale ευχόμουν να είναι το τελευταιο. Και ακόμα κι όταν αραιά και που κατάφερνε να δώσει κάτι καλό ήταν πάντα too little, too late. Οπως και το finale της.
Ηταν πολύ ωραια η προσπάθει του finale, με τα montages απο μια ολόκληρη δεκαετία να μας θυμίζουν γιατι κάποτε αγαπούσαμε αυτο το show. Αλλα για κάθε καλά διαλεγμένη σκηνη στο μυαλο μου έρχονταν ατελείωτες ώρες βαρεμάρας, μονοτονίας, κακού γραψιμου και δυσφορίας.
Πραγματικά πιστευω οτι σε ένα παράλληλο σύμπαν, κατω απο άλλες αποφάσεις, συντελεστές και κανάλια, το Smallville ειναι απο τις καλύτερες σειρές superηρωικης μυθολογίας. Απλά όχι στο δικό μας.
So long, λοιπον. Δεν θα μου λείψεις. Οπως είπε κι ο Clark, Ι mourned you a long time ago. - May 10, 11Περίεργη μέρα συναισθηματικά η σημερινη. Πρώτα ακούμε για την δολοφονία-ληστεια του 44χρονου στο κέντρο, μετά διαφοροι ανθρωποι χτυπαγαν ο ένας τον άλλον, πάλι στο κέντρο, και μετα Eurovision.Και αυτή τη φορά, αντι να κάτσω πάλι να εκφράσω την 'οργη' και την 'αγανάκτηση' μου, προτίμησα να ελαφρυνω την καρδια μου βλεποντας Eurovison και περνωντας καλά. Οχι επειδη επαψε να με νοιαζει και να με στεναχωρει η κατάσταση εξω απο το παραθυρο μου, αλλα επειδή δεν αντεχα αλλο να στεναχωριεμαι. Και, δεν τολμώ να πω οτι η ελληνική συμμετοχή δεν ήταν κι άσχημη. Δε δίνω μια σκατούλα για το "ζεϊμπεκικο", το όνομα που έχουμε δωσει στα παραπατήματα του μεθυσμένου χωριάτη θείου, αλλα το προτιμώ απο άλλες μαλακίες που στέλνουμε κατα καιρούς (minus the rap part, of course). Αλλα εκει, κατά το τέλος, οταν διαβαζα κόσμο στο twitter να νιωθει ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για την χώρα του, δεν μπορεσα παρα να αναρωτηθω που σκατά μένουν όλοι αυτοι.Και μετά είχα μια σύντομη συνομιλία με ένα bot:BOTΤελικά υπάρχουν στιγμές που όλοι οι Έλληνες του πλανήτη αν και με διαφορετικές απόψεις είναι ενωμένοι #eurovisionΕΓΩθες να πας μια βόλτα στο κέντρο να μοιραστεις τις άποψεις σου;BOTδουλειά της αστυνομίας είναι η αστική τάξη και ατομική είναι να ψηφίζω την Κυβέρνηση της προτίμησης μου... Λυπάμαι για το κέντρο...ΕΓΩThought soBOTδεν πιστεύω ότι οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας είμαι το κατάλληλο μέρος να ασκηται πολιτική... είναι δουλειά της βουλής το κέντροSee? Σιγουρα bot. Πρώτον επειδή οι απαντήσεις του δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που λέω. Δεν υπάρχει συνοχή, μόνο αυτοματοποιημένες απαντήσεις ενος μηχανικου, άβουλου script που κάποιος έχει προγραμματίσει για να δίνει την εντύπωση ενός human being.Δευτερον γιατι δεν μπορώ να φανταστώ έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί το μυαλό και τα μάτια του να νιώθει περήφανος που είναι έλληνας, οποιαδήποτε μέρα.Και ποιος μίλησε για πολιτική anyway? Σε μια στιγμή θλίψης, οργής ή ο,τι σκατά αλλο σε επηρεάζει σαν άνθρωπο, σαν μέρος ενός συνόλου, το τελευταίο πράγμα που θέλω ειναι να μιλήσω πολιτικά.Δεν με ενδιαφέρει η ιδεόλογία σου εκείνη τη στιγμή. Δεν με ενδιαφέρει να μου μιλήσεις ως αριστερός, δεξιός, φασίστας, κουμουνιστής, μετανάστης, πασοκτζης, παοκτζής, φυτοφάγος ή μεταλάς. Δεν με ενδιαφέρει να συνδεθω μαζί σου πολιτικά. Με ενδιαφέρει να συνδεθώ μαζί σου συναισθηματικά. Σου ζητάω να καταλάβεις οτι φοβάμαι. Φοβάμαι για μενα και για αυτους που αγαπάω, και οτι νιώθω απροστατευτος. Εκτός αν η πολιτικη και η ιδεολογία σου είναι τόσο βαθία μέσα στον κώλο σου που έχεις χάσει πια την ανθρώπινη ιδιότητα.Fuck, δεν σου ζητάω καν λυσεις. Δεν σε κατηγορώ που είσαι ταμπουρωμένος στον κόσμο σου, μακρια σε κάποιο προάστειο, ούτε σου λέω να πας να ζήσεις στο κεντρο για "να δεις την γλύκα". Σου ζητάω να καταλάβεις πως μερικοι ζουν εκει και κινδυνευουν απο ΟΛΟΥΣ. Μπατσους, αναρχικούς, φασίστες, αλλοδαπούς, ΟΛΟΥΣ! Δεν είναι "αποψη" αυτη.Τους "περήφανους ελληνες" γενικά τους θεωρω αστείο. Γελάω μαζί τους όπως θα γελάσω αν δω έναν μαλάκα να πατάει μια κουράδα. Μέρες σαν τη σημερινή ομως, τους βρίσκω απλά pathetic. Και απάνθρωπους.
- Mar 28, 11
Και φτάσαμε στην τελική πεντάδα. Οι ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο απ’ όλες την χρονιά που πέρασε.
- Mar 27, 11
- Mar 26, 11
- Mar 24, 11
10. Natalie Portman – Black Swan
Αν το 1 σημαίνει “επαιξε καλύτερα απ’ όλες”, τοτε το 10 σημαίνει “επαιξε”.
9. Tilda Swinton – I am love
Whatever. Ηταν στα Ιταλικά και τρώγανε συνέχεια.
8. Angelina Jolie – Salt
Τι εννοείτε ‘δεν ήταν καλή’? Στο πρωτο μέρος της ταινίας ετρεχε φοβισμένη με ξανθά
μαλλιά. Αν αυτό δεν σημαίνει καλή ηθοποιός, δεν ξέρω τι είναι. Εμένα πάντως με
έπεισε οτι δεν ειχε ιδεα τι της γινόταν.
7. Mary Elizabeth Winstead - Scott Pilgrim vs the world
Ηταν το μόνο πράγμα που μου άρεσε στο Death proof (as in “pause και googlesearch” φάση).
Είναι επίσης πιο όμορφη απ’ οτι ήταν στο Scott Pilrgim. Άλλο ενα δείγμα καλής ηθοποιίας.
6. Tina Fey - Date night
Στην πραγματικότητα ο ρόλος της στο Date Night ηταν μια πιο toned down version
του κλασικού της χαρακτήρα, αλλα ακόμα κι αυτο το θεωρώ progress για την Τίνα.
Also, “I only have one question, don’t judge me. What is a flashdrive?”
5. Michelle Williams - Blue Valentine
Δεν ειμαι σίγουρος αν οι ερμηνείες της ειναι αποτέλεσμα καλής ηθοποιίας ή αν όντως
η ίδια υποφέρει απο χρόνια κατάθλιψη, κυρίως επειδή δεν την έχω δει πραγματικά
χαρούμενη πουθενά. Εμφαση στο ‘πραγματικά’.
4. Hailee Steinfeld - True grit
Θεωρούμε καλό παίξιμο σε ένα παιδί να μπορεί να παίξει σαν ενηλικας και, ναι ειναι
δυσκολο. Κυρίως γιατι μιμεισαι συμπεριφορα και συναισθηματα αντι να τα τραβας απο
την προσωπική σου εμπειρία.
3. Chloe Moretz - Let me in
Αλλα το να παιζεις καλά σαν παιδί ειναι πιο δύσκολο νομίζω. Ειδικά ένα παιδι που
εχει παραμεινει δώδεκα for a very long time. Η ενα παιδί που μαθαίνει τη ζωη μεσα απο
bullet shooting training και live violence for that matter. Εξ ου και η πρωτιά της στο Β’
2. Emma Stone - Easy A
Σίγουρα ο πιο entertaining Α γυναικείος της χρονιάς. Βοηθάει και η ταινία βεβαια.
1. Jennifer Lawrence - Winter's bone
Κάπως μου θύμιζε την Kirsten Dunst του Drop dead gorgeous. Θα μπορούσε να είναι αυτο
το χάρουμενο και ανέμελο κορίτσι αν δεν συνεβαινε, well, η ζωη της. I guess it’s just me. - Mar 24, 11
10. The Sorcerer's Apprentice
Τώρα, σοβαρά, γιατι? Ασε που δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο με τραυματική εμπειρία
εξηγείται αυτο.
9. Tooth Fairy
Dwayne, η αγάπη μου για σένα είναι γνωστή, αλλά όπως έλεγα και για την Bell αυτοί
οι δρόμοι δεν σε βγάζουν πουθενά. Είδες να κατάφερε τιποτα ο Diesel με το Pacifier?
8. Gulliver's Travels
Πόσες “αντιπαθής looser που γίνεται άνθρωπος” ταινίες πρέπει να φτιάξει ο Jack Black
μέχρι να μάθει ο ίδιος το μάθημα του και να γίνει κι αυτός? Και τι μαλακία ήταν αυτό με
το ρομπότ? Totally unrealistic!
7. The Human Centipede
Ναι, δεν είναι το πρώτο μου thriller ξέρεις. Αν θες να με εντυπωσιάσεις push it to the limit,
μη μου δείχνεις τις ερωτικές σου φαντασιώσεις. Παιρνει πόντους επεδη μοιάζει με κακό
σκουπίδι απο τα 70s αλλα δυστυχως είναι κακό σκουπίδι απο τα 70s.
6. Knight and Day
Αυτό ήταν να υποθέσω το movie version της διαφημισης της Coca Cola light. Δεν
καταλαβαίνω γιατί χρειάζονται τόσες εκρήξεις στο ρομάτζο σας. Πόσο ανοργασμικές πια?
5. Skyline
Είμαι σίγουρος πως, σε κάποια άλλη μεριά της πόλης διαδραματιζόταν παράλληλα μια
πιο ενδιαφέρουσα ταινία. Ισως την δούμε φέτος.
4. The Book of Eli
Κι άλλο ξερατό. Ντενζέλ έχεις αρχίσει να γίνεσαι πολύ αντιπαθής.
3. The karate kid
Κοίτα μπαμπά πόσο μπορώ να ανοίξω τα πόδια μου, και please don’t take that
the wrong way. Also, Jackie Chan, get a job.
2. Alice in Wonderland
Φυσικά και δεν το είδα. Αλλά έχω δει τον Σκαθαροζούμη 23 χρόνια πριν.
ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ, ΑΚΟΥΣ?
1. The Last Airbender
Χειρότερη ταινία, μεγαλύτερη απογοητευση και παράδειγμα του πως και το πιο ωραίο
original υλικό μπορεί να αποδοθει με τα πάντα να είναι λάθος. IN 3D! Κάθε ταινία, όσο
χάλια και να είναι, κάτι σου δίνει να πιαστείς. “Τουλάχιστον το [τάδε] της ηταν καλό”.
Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Όλα δωσμένα με τον πιο απογοητευτικό τρόπο μεταφέροντας
μια απο τις καλύτερες animation σειρες των τελευταίων χρόνων σε μια αψυχη αποτυχία.
More like, The Crap Crapcrapper.
- Mar 23, 11
Χάζευα το blog της @Pennyrose πριν λίγο, και θυμόμουν τα δικά μου χρόνια, στην προ-ιντερνετ εποχή, που ψαχούλευα σε αραχνιασμένα ράφια βιντεοκλαμπών να βρω τις καλύτερες και χειρότερες ταινίες sci-fi & horror, και σημειωνα ποιες έχω δεί στο ευρετήριο του βιβλίου 365 νύχτες τρόμου. Μια πορεία που ξεκίνησε στο γυμνάσιο και τελείωσε κάπου στα 21, οπου είχαμε πια καθιερώσει μια νύχτα της βδομάδας σε crapfest με 3-4 ταινίες την κάθε φορά. Και ενα απο αυτά τα βράδια χτυπήσαμε χρυσάφι…
Well, χτυπησαμε χρυσάφι δυο φορές μιας και στο ίδιο batch ταινιών υπήρχε και το Braindead του Peter Jackson (“του τυπου που εκανε το hevenly creatures” οπως τον ξεραμε τοτε), το οποίο μόλις καταλάβαμε οτι είναι κάτι actually καλό, το σταματήσαμε να το δούμε καποια άλλη στιγμή. Kαι βάλαμε το At the Edge of Hell.
To “At the edge of hell”, που οπως βλέπω τώρα στο IMDB είναι πιο γνωστό ως “Rock n roll nightmare” είναι μια ταινία του ‘87 για μια poser μπαντα, τους Tritons, που πηγαίνουν σε ένα μυστήριο σπίτι να ηχογραφήσουν τον δίσκο τους or something, κάνοντας πρόβες στημένοι στην κάμερα (το soundtrack της ταινίας επίσης απο τον writer/protagonist). Γενικά η ταινία είναι αδιάφορη και βαρετή, με τα μέλη της μπάντας να εξαφανίζονται σταδιακά για να μάθουμε αργότερα οτι μεταμορφώθηκαν σε sock puppets. Αλλα ακόμα δεν εχουμε ιδέα τι σκατά συμβαίνει, όσπου φτάνει η σκηνή του φινάλε, όταν στο σπίτι εχουν μέινει μόνο ο ξανθός frontman πρωταγωνιστής και μια γκομενα. Και τα χαστούκια δεν σταματάνε μεχρι τα credits.
Τόσα χρόνια μετά, συνεχίζω να πιστεύω οτι υπάρχει ενα φοβερό ingenuity πίσω απο αυτό το, εντελώς απροειδοποίητο φινάλε. “Just character I drew out of horror movies”? Come on!
-
...More on the web
